นึกถึงฉากก่อนหน้าต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะใจหายวาบ
ทันทีที่บอลพลังทำลายล้างจากท่าหยวนปะทุทลายว่างเปล่าระเบิดออก พลังมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาทำลายสรรพสิ่งโดยรอบ ทั้งคลื่นกระแทกที่สาดมากระทบเข้าร่างเขา ก็ทำให้เขารับทราบถึงพลังทำลายล้างนั่นดีว่ามันมากมายขนาดไหน
แทบจะเป็นวินาทีเดียวกันกับที่เขาถูกแรงระเบิดกระแทกใส่ ชุดคลุมของเขาก็สลายหายไปทันที ทั่วร่างยังรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกค้อนหนักพันหมื่นชั่งระดมหวดฟาดไปทุกอณู…
ยังดีที่ร่างกายของเขาแข็งแกร่งมากพอ หาไม่แล้วคงได้ถูกพลังทำลายนั่นป่นละเอียดเป็นผงแน่!
เมื่อมองไปยังฉีเสิ่นที่ตัวสั่น ทั้งสองตาแดงฉาน มุมปากต้วนหลิงเทียนพลันแสยะยิ้มสมน้ำหน้าออกมา
ในสายตาของเขา ฉีค่านนั่นไม่ต่างอะไรจากทุ่มหินทับเท้าตัวเองแท้ๆ…!
อยู่ดีๆก็แส่มารนหาที่เอง!
ทันใดนั้นต้วนหลิงเทียนพลันหันไปส่งเสียงผ่านปราณกล่าวขอบคุณเริ่นจงกับหลิวหงกวงอีกครั้ง
ถึงแม้ว่าจะไม่มีทั้งคู่กล่าวเตือน เขาก็ไม่ได้เห็นฉีค่านที่มีขอบเขตพลังเซียนขัดเกลาขั้นกลางอยู่ในสายตา แต่ในเมื่อทั้งคู่หวังดีเขาเองก็ต้องตอบแทนความปรารถนาดีดังกล่าว
“สหายน้อยลี่เฟิงข้ามิคิดเลยว่าที่แท้เจ้าจะร้ายกาจขนาดนี้…เมื่อครู่เจ้ารอดมาได้อย่างไรหรือ?”
เริ่นจงตอบสนองคำขอบคุณของต้วนหลิงเทียนด้วยความดีใจ ยังเผลอกล่าวถามออกไปด้วยความอยากรู้ทันที
เมื่อหลิวหงกวงรู้สึกตัว มันก็กล่าวถามต้วนหลิงเทียนออกมาคล้ายๆกัน
