เพราะอาศัยเลือดเนื้อของมนุษย์ในขอบเขตพลังเท่านี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะต้านทานแรงระเบิดนั่นไหว!
“เจ้าใช้ยันต์เต๋างั้นเรอะ!?”
ความคิดแรกของฉีเสิ่นคือต้วนหลิงเทียนสมควรใช้ยันต์เต๋าเอาตัวรอดมาแน่ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าต้วนหลิงเทียนไปหายันต์เต๋าระดับสูงแบบนั้นมาจากไหนก็ตาม เพราะกระทั่งคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องของมันยังมียันต์เต๋าไม่กี่แผ่นที่สามารถต้านทานการโจมตีระดับนี้ได้
ได้ยินคำถามเสียงแข็งด้วยโทสะของฉีเสิ่น ต้วนหลิงเทียนก็นิ่งเฉยคร้านจะตอบ
“อาวุโสฉีเสิ่น…ลี่เฟิงมิได้ใช้ยันต์เต๋าหรือกำลังภายนอกอื่นใด…หากใช้กำลังภายนอกอันใด สำนึกเทวะของอริยะเซียนเช่นท่านมีหรือจะสัมผัสมิได้?”
เริ่นจงขมวดคิ้วมองถามฉีเสิ่น
“ถูกแล้วอาวุโสฉีเสิ่น ลี่เฟิงไม่ได้ใช้ยันต์เต๋าหรืออาคมเซียนใดๆทั้งสิ้น!”
หลิวหงกวงยังกล่าวย้ำออกมาอีกคน
ที่ฉีเสิ่นถามว่าต้วนหลิงเทียนใช้ยันต์เต๋าหรือไม่ เป็นมันกล่าวถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว
ส่วนเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนใช้ตัวช่วยอะไรหรือไม่ เพียงใช้สติคิดดูมันก็รู้คำตอบดีแล้ว เพราะสำนึกเทวะมันที่แผ่ไปตรวจสอบตลอด ไม่อาจจับความเคลื่อนไหวของพลังอื่นใดได้เลย
ฉีเสิ่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆคราหนึ่งมันก็มองเริ่นจงกับหลิวหงกวงด้วยสายตาเย็นเยียบ ทว่าพริบตานั้นเอง อยู่ดีๆร่างฉีเสิ่นพลันไหววูบเป็นเงาติดตา พุ่งเข้าหาต้วนหลิงเทียนอย่างไร้ซึ่งการเตือนล่วงหน้า!
