เสียงกระบี่หอนดังขึ้นฉับไว ก่อนที่จะจางหายดับไปในเสี้ยวพริบตา…เป็นกระบี่สีทองเล่มหนึ่งพุ่งฝ่าแรงระเบิดออกมา ความเร็วประหนึ่งฟ้าผ่า!
ยังไวกว่าฟ้าผ่าเสียอีก!!
“ไม่!!”
เสียงคำรามหนึ่งดังขึ้น ส่วนฉีค่านที่กำลังแสยะยิ้มมุมปากด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องพลันนิ่งค้างไป มุมปากของมันยังคงยกยิ้มแสยะค้างไว้เช่นนั้น…
ที่มันค้างไป เพราะหว่างคิ้วของมันปรากฏหลุมโลหิตหลุมหนึ่ง โลหิตยังทะลักไหลออกมาเป็นสายแลดูน่ากลัวนัก
พริบตาต่อมากระทั่งลมหายใจของมันก็ไม่มีเหลือ ร่างค่อยๆร่วงตกจากฟ้า
ส่วนเสียงคำรามสนั่นเมื่อครู่นั้นมาจากฉีเสิ่น! ใบหน้าแต่เดิมที่เต็มไปด้วยความยินดีบัดนี้บิดเบี้ยวกลับกลาย มันมาได้สติเอาตอนที่ได้ยินเสียงหอนกรีดอากาศของกระบี่ ทว่าเมื่อมันเห็นกระบี่พลังพุ่งแสกกลางหว่างคิ้วของฉีค่านไป..สองตามันก็แดงฉาน ร่างมันพุ่งวาบตัดฟ้าไปราวคุ้มคลั่งเสียสติ รีบไปรับร่างฉีค่านที่กำลังร่วงตกลงมาเอาไว้!
อนิจจาแม้จะรับร่างไว้แล้วเขย่าเรียกหาเท่าใด แววตาของร่างในอ้อมกอดก็เฉยเมยไม่ต่างใดจากปลาตาย ลมหายใจยังหายไปหมดสิ้น
ตายแล้ว
“ค่านเอ๋อ! ค่านเอ๋อออ!!”
ฉีเสิ่นไม่อาจทำใจยอมรับความจริงเรื่องนี้ได้ มันเขย่าร่างหลานชายคนเดียวสุดแรง ร่ำร้องเรียกหาออกมาใจแทบขาด อนิจจากลับไร้ซึ่งการตอบสนองอันใดจากร่างในอ้อมกอด…
“ฉีค่าน…ตายแล้วหรือ?”
เห็นฉากนี้ผู้ชมโดยรอบอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บ
