“สวรรค์ช่วย! กระทั่งปะทะกับบอลพลังทำลายล้างของหยวนปะทุทลายว่างเปล่าแล้ว แต่กระบี่พลังของลี่เฟิงยังมีพลังหลงเหลืออีกหรือ…ช่างน่าเหลือเชื่อนัก!”
หลายคนอุทานออกมาด้วยความตกใจ อย่างไรก็ตามพวกมันพยายามกล่าวกันอย่างเบาเสียง ด้วยกลัวฉีเสิ่นจะได้ยินและมาระบายอารมณ์กับพวกมัน
“ข้ามิอยากจะเชื่อจริงๆว่าผลลัพธ์จะออกมาในรูปแบบนี้…! ผู้ใดจักไปคิดคาดว่าทั้งคู่กลับต้องมาตกตายพร้อมกัน…ข้าว่าตอนนี้อาวุโสหลักของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องคงปวดใจนัก…”
หลายคนอดไม่ได้ที่จะมองไปยังฉีเสิ่นด้วยสายตาสมน้ำหน้า มุมปากยังเผยยิ้มออกมา
เริ่นจงกับหลิวหงกวงต่างหันมามองหน้าสบตากันเอง และเห็นถึงความตื่นตกใจในแววตาของกันและกัน
พวกมันไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆว่าการโจมตีของผู้ฝึกตนพเนจรที่อ่อนวัยเช่นนั้น จะมีพลังอำนาจมากพอสังหารฉีค่านที่กำลังยินดีกับชัยชนะอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง…
เมื่อครู่เกรงว่าฉีค่านคงไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนองเรื่องราวด้วยซ้ำ…
เพราะสุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเป็นฉีค่านหรือพวกมัน ต่างคิดว่าชัยชนะชี้ชัดแล้วทั้งสิ้น
“ข้าเสียใจด้วยอาวุโสฉีเสิ่น”
ถึงแม้เริ่นจงกับหลิวหงกวงจะไม่ได้รู้สึกรู้สะอะไรกับการตายของฉีค่านแม้แต่น้อย แต่พวกมันก็ยังรู้ว่าควรทำอะไร จึงหันไปมองกล่าวกับฉีเสิ่นด้วยมารยาท
ตอนนี้สองตาของฉีเสิ่นแดงฉาน ร่างยังสั่นระริกไปไม่หยุด
หลานชายคนเดียวของมันตายแล้ว!
