เวลาค่อยๆไหลผ่านไปอย่างเงียบงัน ทว่าผ่านไปกว่า 2 เค่อแล้วกลับไม่มีผู้ใดขึ้นไปประลองอีกเลย “ไฉนไม่มีใครออกไปลุยเลยเล่า?”
สุดท้ายเมื่อมีผู้ที่ทนไม่ไหวบ่นออกมา ก็มีคนลงมือ
เป็นชายหนุ่มหน้าตาธรรมดามาในชุดเรียบง่าย ในมือถือไว้ด้ายดาบไร้ฝัก หากทว่าตัวดาบกลับถูกห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าธรรมดาๆ แลดูซ่อมซ่อนัก
อย่างไรก็ตามแม้สารรูปทั้งอาวุธของมันจะแลดูซ่อมซ่ออนาถา แต่ก็ไม่มีใครกล้าดูแคลนมัน กระทั่งยังให้ความสนใจกับมันอย่างมาก!
ทั้งเมื่อเลือกออกมาในเวลานี้ ก็ถูกกำหนดให้เป็นจุดสนใจแน่แล้ว
ชายหนุ่มแลดูธรรมดาค่อนไปทางซ่อมซ่อผู้นี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็น จงกู้!
ในที่สุดจงกู้ก็คิดลงมือ!
“จงกู้เอาแล้ว! มิรู้มันจักเลือกท้าทายผู้ใด!!”
หลายคนจับตามองจงกู้อย่างวาดหวัง
“เป็นธรรมดาที่มันจะไม่เลือกผู้ฝึกตนพเนจร เพราะสุดท้ายมันก็เป็นผู้ฝึกตนเพนจรไร้สังกัดเช่นกัน เห็นว่าเหล่าผู้ฝึกตนพเนจรล้วนยึดถือกันเป็นสหายทั้งสิ้น”
หลายคนกล่าวคาดเดา
“ข้าว่ามันสมควรท้า 1 ใน 2 ของคนจากคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องนี่ล่ะ”
ปรากฏว่าผู้ที่คาดเดาออกมาทำนองนี้ กล่าวถูกต้อง
เพราะหลังจากที่ปรากฏตัวออกมา จงกู้ก็เลือกเหินร่างไปยังเวทีประลองเม็ดหมากที่มี 1 ใน 2 ของคนคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องเป็นจ้าวเวที และสีหน้าของจ้าวเวทีผู้นั้นก็เปลี่ยนเป็นสีซีดปานถูกคั้นโลหิตจนแห้งเหือดทันที
จงกู้เป็นผู้ใดเล่า!?
