ไม่นานเหล่าผู้ฝึกตนพเนจรทั้งหลายที่ตกตะลึงจนอึ้งค้างไปพักหนึ่ง ก็สูดลมหายใจเข้าอย่างตื่นเต้น หลายคนถึงกับร่ำร้องออกมาด้วยอารมณ์ฮึกเหิม คล้ายได้ระบายหลังอัดอั้นมานาน!
ก่อนหน้านี้ตอนพวกมันเห็นเหล่าสหายผู้ฝึกตนพเนจรถูกสังหารลงไปคนแล้วคนเล่า พวกมันก็หมองเศร้าทั้งหดหู่ใจนัก
แถมพวกมันในฐานะผู้ฝึกตนพเนจร ก็ไม่กล้าฆ่าคนจากขุมพลังใหญ่ๆทั้งหลาย เพราะรู้ดีว่าไม่อาจงัดข้อกับมหาอำนาจได้…
ซ้ำร้ายมหาอำนาจเหล่านั้นยังเห็นชีวิตของพวกมันไม่ต่างอันใดกับผักปลา เข่นฆ่าพวกมันอย่างไร้สนใจปานตัดหญ้าฆ่าไก่…
มาตอนนี้พอได้เห็นจงกู้ลงมือสังหารคนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องกับตา ก็ประหนึ่งหยาดทิพย์หลั่งจากฟ้าชะล้างความเศร้าหดหู่ในใจจนหายไปหมดสิ้น ในใจยังรู้สึกได้ถึงความสุขที่เข้ามาแทนที่!
“จงกู้!!”
“จงกู้!!”
……
เหล่าผู้ฝึกตนพเนจรหลายคนไม่อาจระงับความตื่นเต้นฮึกเหิมในใจได้อีกต่อไป พวกมันตะโกนออกมาสุดเสียงจนคอเป็นเอ็น ร่ำร้องเรียกหาจงกู้ราวกับเป็นวีรบุรุษ!
จังหวะนี้พวกมันไม่สนใจด้วยซ้ำว่าจะเป็นการล่วงเกินขุมพลังชั้น 4 หรือไม่
จงกู้กล้าลงมือฆ่าคนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องอันเป็นขุมพลังชั้น 4 ล้างแค้นให้เหล่าผู้ฝึกตนพเนจรที่ตายตกไป หากตอนนี้พวกมันยังทำตัวขี้ขลาดอีก พวกมันก็ไม่ต้องฝึกฝนกันแล้ว!
