“คนผู้นี้…ไฉนข้ารู้สึกเหมือนมันเป็นงูพิษ?”
ไม่นานก็มีคนอดไม่ได้ที่จะกระซิบถามออกมาเสียงเบา
ถึงแม้เสียงกระซิบจะแผ่วเบา หากแต่ทุกคนก็ได้ยินกันชัดเจน
ตอนนี้คนอื่นๆจึงเริ่มกระซิบกระซาบขึ้นมาเช่นกัน
“นั่นสิ ตอนคนผู้นี้ปรากฏตัวออกมา…แม้มันจะเป็นบุรุษแต่กลับให้ความรู้สึกน่ากลัวอย่างไรชอบกล เสมือนอสรพิษดังว่าจริงๆ”
“ผู้คนที่ให้ความรู้สึกเช่นนี้ โดยมากแล้ว…มิใช่ตัวดี!”
“คนผู้นี้อันตราย!”
“จากชุดนักพรตนั่น สมควรเป็นคนของศาลเจ้าชุนหยาง…แถมจากกลิ่นอายพลังระดับนี้…สมควรเป็นตัวตนในขอบเขตเซียนขัดเกลา! ในบรรดาคนของศาลเจ้าชุนหยางที่บรรลุเซียนขัดเกลาก่อนอายุ 50 ก็มีอยู่แค่ไม่กี่คน…จากระดับพลังของมัน ก็มี 2 คนที่เข้าข่าย… อวี้ชวีจื่อ กับ หยินชวีจื่อ!”
“ในบรรดาคนที่อายุน้อยกว่า 50 ปีของศาลเจ้าชุนหยาง จิ้งชวีจื่อนับเป็นยอดฝีมือที่ร้ายกาจที่สุด…ส่วนอวี้ชวีจื่อกับหยินชวีจื่อแม้จะมีพลังฝีมือไม่เท่าจิ้งชวีจื่อ แต่หากเทียบกับคนผู้นี้สมควรไล่เลี่ยกัน เช่นนั้นแล้วคนผู้นี้หากมิใช่ อวี้ชวีจื่อ ก็ต้องเป็น หยินชวีจื่อแน่! “
“ถึงแม้ข้าจะไม่เคยเห็นอวี้ชวีจื่อกับยินชวีจื่อ แต่ข้าคิดว่าคนผู้นี้สมควรเป็น หยินชวีจื่อ…เพราะนาม หยินชีจวี่และจะเข้ากับบุคลิกของมันมากกว่า”
……
ทุกผู้คนต่างกระซิบกระซาบคาดเดาถึงตัวตนคนของศาลเจ้าชุนหยางที่ปรากฏตัวออกมา
