หลังจากพินิจอีกฝ่ายจนได้แลเห็นหว่างคิ้ว เค้าโครงใบหน้า ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าชายวัยกลางคนหน้าตาดีคนนี้ละม้ายคล้ายหานเฉวี่ยไน่หลายส่วน เขาจึงพอคาดเดาตัวตนของชายเบื้องหน้าได้ทันที
ผู้นำคฤหาสน์คลื่นขจีสกุลหาน หานเจิ้งเทียน!
“พี่ใหญ่หลิงเทียน ในที่สุดท่านก็ออกจากการปิดด่านแล้ว!!”
ได้เห็นต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง หานเฉวี่ยไน่ก็เผยสีหน้ามีความสุขและท่าทางเต็มไปด้วยความยินดีออกมาทันที
ด้านหานเจิ้งเทียนพอเห็น มุมปากก็เผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมา
“อ่า”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าให้หานเฉวี่ยไน่ทั้งทักทายนางด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะหันไปมองหานเจิ้งเทียนพร้อมโค้งศีรษะเล็กน้อย “ต้วนหลิงเทียน คารวะผู้นำคฤหาสน์คลื่นขจี”
ต่อหน้าหานเจิ้งเทียน ต้วนหลิงเทียนไม่คิดจะปิดบังตัวตนที่แท้จริงอะไร
“ฮ่าๆๆ…ดี ดี! ต้วนหลิงเทียน ข้าได้ยินเฉวี่ยไน่กล่าวถึงเจ้าหลายครั้งหลายครานัก ทั้งยังเล่าเรื่องการเดินทางจากทวีปมนุษย์มาจนถึงวันนี้ อนาคตเจ้านับว่าไร้ขีดจำกัดอย่างแท้จริง!”
หานเจิ้งเทียนยิ้มกล่าว “อย่างไรก็ตามเนื่องจากเจ้าเป็นสหายอันดับของเฉวี่ยไน่ เช่นนั้นก็อย่าได้สุภาพกับข้าให้มาก…หากเจ้าไม่รังเกียจเพียงเรียกหาข้าว่าลุงหานเถอะ!”
ด้วยความสำเร็จและผลงานที่ผ่านมาของต้วนหลิงเทียน มันเองก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวชมจากใจ
