เมื่อไหร่ก็ตามที่คิดถึงเรื่องนี้ หานเฉวี่ยไน่รู้สึกเสียใจไม่น้อย
อย่างไรก็ตามหานเฉวี่ยไน่รู้ดี ว่าคำ ‘กัดไม่ปล่อย’ เป็นอย่างไร…แม้วันนั้นนางจะคลาดกับนายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่อง แต่หานซิ่นก็คงมีหนทางอีกมากมายที่จะทำให้นายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องสนใจในตัวนาง
อันที่จริงไม่ต้องอะไรมากมาย แค่ภาพเหมือนของนางใบเดียวก็เกินพอ…
เมื่อหานเฉวี่ยไน่จากไป ต้วนหลิงเทียนก็นั่งขัดสมาธิบนเตียงด้วยความอื้ออึง ในใจเต็มไปด้วยเรื่องราวของเค่อเอ๋อ
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปพักหนึ่ง เขาก็ตระหนักได้ว่า ถึงคิดไปตอนนี้ก็ป่วยการ จึงเลิกจมอยู่กับความสับสน ‘เค่อเอ๋อจะอย่างไรก็ถูกพี่สาวฝาแฝดของนางพาตัวไป แถมไม่คล้ายนางจะคิดทำร้ายเค่อเอ๋อแต่อย่างไร…ข้าแค่หวังว่านางจะมีเมตตาไม่ทำร้ายลูกในท้องเค่อเอ๋อด้วย’
จนถึงตอนนี้ต้วนหลิงเทียนยังจดจำโทสะของสตรีนางนั้นได้ดี ยามที่นางคนพ้บว่าเค่อเอ๋อตั้งครรภ์ลูกเขา
ยังคล้ายนางจะลงมือฆ่าเขาให้ตายทันทีด้วยซ้ำ!
“บ่มเพาะ! สั่งสมพลัง!”
เมื่อคิดว่าเค่อเอ๋อสมควรถูกนำตัวไปยังภูมิภาคเบื้องบนของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า ต้วนหลิงเทียนก็คิดได้แต่ว่าต้องเร่งบ่มเพาะพลังเท่านั้น!
เท่าที่เขารู้มาหากคิดจะผ่าน ‘กำแพง’ ที่กั้นขวางระหว่างภูมิภาคเบื้องบนกับภูมิภาคเบื้องล่างของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าเอาไว้ อย่างน้อยๆพลังฝึกปรือต้องบรรลุขอบเขต อริยะเซียนก่อนเท่านั้น หาไม่แล้วก็เป็นไปไม่ได้เลย…
