ถึงแม้เขาจะรู้ดีว่าตลอดระยะเวลาหลายปีที่บิดาเขาหายตัวไป พลังฝึกปรือกลับกลายเป็นบรรลุถึงขอบเขตอัศจรรย์ ทั้งยังมาตั้งหลักในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าได้แล้ว
แต่เขาคิดเพียงแค่ว่าบิดาไม่เอาไหนของเขาสมควรเป็นผู้ฝึกตนธรรมดาๆในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าเท่านั้น ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะเป็นตัวตนที่ร้ายกาจถึงขั้นนี้
“ท่านพ่อ นี่ท่านมีเรื่องปิดบังข้ามากเท่าไหร่กันแน่…”
พอคิดถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มเจื่อนๆออกมา
แต่หลังจากได้รับทราบว่า ลี่เฟยและบุตรชายของเขา สมควรถูกคนของบิดาไม่เอาไหนพาตัวไป ต้วนหลิงเทียนก็พลอยโล่งใจออกมาไม่น้อย ก่อนที่จะกล่าวถามหานเฉวี่ยไน่ออกไปอีกครั้ง “เฉวี่ยไน่ นอกจากกล่าวถึงเรื่องเสี่ยวเฟยเอ๋อแล้ว ยอดฝีมือลึกลับผู้นั้นได้กล่าวอะไรเพิ่มไว้อีกหรือไม่?”
ลูกตาต้วนหลิงเทียนทอประกายออกมาด้วยความคาดหวัง
เพราะตราบใดที่เขารู้ว่ายอดฝีมือลึกลับผู้นั้นเป็นใคร เขาก็มีเบาะแสไว้ให้ตามหาบิดามารดา และครอบครัวของเขาแล้ว!
“ไม่เลย”
หานเฉวี่ยไน่เผยยิ้มออกมาฝืนๆ “คนผู้นั้นเพียงบอกออกมาทำนองเป็นคนจากครอบครัวของท่าน แต่มิได้กล่าวถึงเรื่องอื่นใดอีก”
พอได้ยินต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะผิดหวังเล็กน้อย
“พี่ใหญ่หลิงเทียน…”
ทันใดนั้นคล้ายหานเฉวี่ยไน่จะคิดเรื่องอะไรออก แต่พอนางกล่าวออกมาได้ไม่ทันไรก็เงียบไปทันทีคล้ายเปลี่ยนใจ
“เฉวี่ยไน่เจ้ามีอะไรจะบอกข้างั้นหรือ?”
