“เนื่องจากเป็นเรื่องสำคัญเช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องสงวนท่าที กล่าวบอกกับข้าด้วยการส่งเสียงได้เลย”
ถึงแม้นางจะไม่รู้ว่าลุงชิงมีธุระอะไรกับนาง แต่นางคิดว่าต้องสำคัญแน่แท้ เพราะรู้ว่าหากไม่สำคัญจริงๆ อีกฝ่ายจะไม่ส่งคนมาหานางแบบนี้
ชายเคราดกพยักหน้าก่อนที่จะกล่าวส่งเสียงออกมาทันที “อันที่จริง ท่านเจ้าเมืองให้ข้ามาถามคำถามกับคุณหนูไม่กี่ประโยคขอรับ”
“ถามข้าไม่กี่ประโยค?”
หานเฉวี่ยไน่ถามกลับดว้ยความอยากรู้ทันที
“เรื่องแรกท่านเจ้าเมืองให้ข้าเรียนถามคุณหนูว่า ท่านเคยรู้จักบุรุษที่มีนามว่า ‘หลิงเทียน’ หรือไม่ บุรุษผู้นี้ยังมีอายุมิถึง 40 ปี”
ชายเคราดกส่งเสียงกล่าวสืบต่อออกมา
หลิงเทียน!
วาจาเพียงครึ่งประโยคแรกของชายเคราดกก็ทำให้สองตาหานเฉวี่ยไน่ลุกวาวขึ้นมาแล้ว ความตื่นเต้นยังปรากฏบนใบหน้างดงามของนางอย่างเห็นได้ชัด
หลิงเทียน สองคำนี้ไม่ใช่คำแปลกหูของนางแต่อย่างไร
นี่เป็นนาม พี่ใหญ่หลิงเทียน ของนาง!
ทันทีที่นางได้ยินคำ 2 คำนี้ สิ่งแรกที่นางคิดถึงก็คือ พี่ใหญ่หลิงเทียน ต้วนหลิงเทียนของนาง!
“เขาเรียกว่าหลิงเทียนหรือ แล้วเขาได้กล่าวบอกแซ่กับเจ้าหรือไม่?”
หานเฉวี่ยไน่กล่าวถาม
“เอ่อ หลิงมิใช่แซ่ของเขาหรือขอรับ?”
ชายเคราดกอึ้งไปเล็กน้อย
“ไม่ได้กล่าวแจ้งแซ่ไว้งั้นเหรอ?”
ได้ยินคำของชายเคราดก หานเฉวี่ยไน่ขมวดคิ้วคู่งามขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนที่จะคลายออกในเวลาไม่นาน
