เพราะถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้กล่าวแจ้งแซ่ไว้ แต่นางยังรู้สึกได้ว่านี่สมควรเป็นพี่ใหญ่หลิงเทียนของนาง “แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ใด?”
“อยู่ในเรือนรับรองของจวนเจ้าเมืองขอรับ”
ชายเคราดกกล่าวออกไปตามตรง
“ในเรือนรับรองของจวนเจ้าเมืองงั้นเหรอ?”
พอหานเฉวี่ยไน่ได้ยิน นางก็คิดจะแจ้นไปจวนเจ้าเมืองในเมืองคลื่นขจีทันทีเพื่อดูว่า คนผู้นี้ใช่พี่ใหญ่หลิงเทียนของนางจริงๆหรือไม่!
ถึงแม้นางจะมีสัญชาตญาณอันแรงกล้าว่าคนผู้นี้สมควรเป็นพี่ใหญ่หลิงเทียนของนาง แต่นางก็ไม่กล้ามั่นใจเต็มสิบส่วน!
แน่นอนว่าแม้หานเฉวี่ยไน่จะคิดถึงเรื่องแจ้นไปยังจวนเจ้าเมืองที่เมืองคลื่นขจี แต่นางก็รู้ดีว่าไม่อาจกระทำเช่นนั้นได้
ถึงแม้ตอนนี้นางจะดูเหมือนเป็นอิสระ แต่จริงๆแล้วรอบเขตที่พักของนางนั้นซุกซ่อนไว้ด้วยยอดฝีมือของคฤหาสน์คลื่นขจีมากมาย…ยอดฝีมือเหล่านี้ล้วนอยู่ฝ่ายเดยีวกับอาวุโสสูงสุด หานซิ่น ต่างเห็นดีเห็นงามให้นางแต่งกับนายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่อง!
จุดประสงค์เดียวที่พวกมันมาซุ่มจับตาดูอยู่รอบๆแบบนี้ ก็เพื่อกันไม่ให้นางหลบหนีไปไหนได้!
ดังนั้นถึงแม้นางจะอยากออกไปยืนยันมากแค่ไหน แต่นางรู้ดีว่าไม่พ้นต้องถูกหยุดเอาไว้แน่..
“เขายังกล่าวบอกอะไรเจ้ามาอีกหรือไม่?”
หานเฉวี่ยไน่มองชายเคราดกด้วยใบหน้าตื่นเต้น กล่าวถามออกมาอย่างร้อนใจ
“ท่านเจ้าเมืองฝากข้ามาให้บอกต่อคุณหนู ว่าเขาฝากวาจามาถึงคุณหนูประโยคหนึ่งขอรับ”
