เฉวี่ยไน่เคยกล่าวบอกเขาเอาไว้แล้ว ว่าในภายภาคหน้าบุรุษที่จะได้ใจของนางนั้นต้องเป็นบุรุษที่รักเดียวใจเดียว รักถนอมนางเป็นภรรยาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น และนี่เป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับนาง
เรียกว่าหานเฉวี่ยไน่เคารพวิถี คู่ครองคนเดียว
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่แปลกใหม่อะไรสำหรับชีวิตที่แล้วของต้วนหลิงเทียน ดังนั้นเขาไม่ถือว่าความคิดของหานเฉวี่ยไน่จะผิดแปลกอะไรแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตามสำหรับในโลกใบนี้ ความคิดของหานเฉวี่ยไน่ค่อนข้างผิดแปลกนัก
เพราะในโลกนี้ยึดถือพลังฝีมือเป็นที่สุด ผู้เข้มแข็งเป็นจ้าวปกครองทุกสิ่ง จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ยอดฝีมือทั้งหลายจะมีสตรีมากมาย กระทั่งจะมีมากกว่าสิบคนก็ไม่แปลกอะไร ตราบใดที่พวกนางสามารถทนได้ก็พอ
แน่นอนว่าเป็นเพราะเหตุผลนี้ต้วนหลิงเทียนจึงไม่คิดว่าหานเฉวี่ยไน่จะยินดีตบแต่งกับนายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องนั่นแน่
‘หวังว่าเสี่ยวเฟยเอ๋อจะอยู่ที่คฤหาสน์คลื่นขจีสกุลหาน…หากเป็นเช่นนั้น ลูกของข้าก็น่าจะคลอดออกมาแล้ว’
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มุมปากของต้วนหลิงเทียนพลันเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา
เช้าวันรุ่งขึ้น ต้วนหลิงเทียนก็ถามทางไปยังคฤหาสน์คลื่นขจีสาขาย่อยจากเจ้าของที่พัก ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปทันที
