เมื่อเห็นมันเทศมากมาย หลิวซื่อก็เห็นเป็นเรื่องดีในตอนแรก ทว่าหลังหลี่ซื่อบอกว่ามันเทศถูกขุดมาทั้งหมด นางก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “ขุดที่ยังไม่ได้ที่ออกมาได้ยังไง ระวังมากกว่านี้ไม่ได้หรือ ดูสิ มีหัวที่ใช้ได้หลงเหลืออยู่เท่าไหร่กัน…”
“ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ปีนี้ปลูกมันเทศมากกว่าปีก่อนเป็นเท่าตัว ผลผลิตที่ใช้ไม่ได้ย่อมน้อยลง” หลื่ซื่อเอ่ย “ท่านไม่ได้เห็นผลผลิตฝั่งครอบครัวแม่ของข้า มีมันเทศกองพะเนินเทินทึก โชคดีที่แม่ข้ามีห้องว่างหลายห้อง ไม่เช่นนั้นคงไม่มีที่เก็บ”
“จริงหรือ…” หลิวซื่อชะงักไปชั่วขณะก่อนลอบเหลือบมองหลี่ซื่อหลายครั้ง
หลี่ซื่อเห็นแล้วถามอย่างฉงน “พี่สะใภ้รอง เหตุใดถึงได้จ้องข้าไม่หยุดเช่นนั้น มีอะไรติดบนหน้าข้าหรือเปล่า?”
นางยกมือขึ้นคลำแต่ก็ไม่พบสิ่งใด
หลิวซื่อยกยิ้มและเห็นว่าเช้าเพียงนี้หลิ่วซื่อและหลินซื่อคงยังไม่ออกมา จึงขยับเข้าใกล้ก่อนกระซิบถาม “เจ้าเก็บหอมรอมริบได้มากเท่าไหร่แล้ว?”
“อะไรหรือ?”
“เงินไงเล่า” หลิวซื่อย้ำ “ปีนี้มันเทศมากมายที่ขุดเอาไปขายก็มาจากทางเจ้า เจ้าคงทำเงินได้มากเลยไม่ใช่หรือ?”
“คิดอะไรของท่าน?” หลี่ซื่อไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี “บัญชีส่วนกลางก็เป็นบัญชีส่วนกลาง บัญชีส่วนตัวข้าก็เป็นบัญชีส่วนตัว สองอย่างเป็นคนละส่วนกัน พี่สะใภ้รองคงไม่คิดว่าข้าหาเงินได้มากเพียงเพราะข้าออกเงินซื้อที่ดินเองใช่ไหม?”
ที่แท้ในบรรดาที่ดินหลายหมู่ที่สกุลจูซื้อครั้งนี้ ค
