ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในใจของมันก็คือ อ๋องเฉียนกำลังเสแสร้งตีหน้าเซ่อว่าไม่มีตราผนึกมารต่อพวกมัน เพราะจะอย่างอย่างไรตราผนึกมารก็เป็นวัตถุเลิศล้ำในตำนาน น่ากลัวว่าจะมีคนมากมายที่คิดช่วงชิง
แน่นอนว่ามันรู้สึกว่าเรื่องราวนี้โง่งมเกินกว่าที่มันจะทำใจเชื่อได้
ทุกผู้คนล้วนเห็นกันชัดถนัดตาว่าตราผนึกมารหายไปคามืออ๋องเฉียน เว้นเสียแต่อ๋องเฉียนจะสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าว่าไม่มีเท่านั้น!
อย่างไรก็ตามอ๋องเฉียนจะกล้ากล่าวคำสาบานออกมางั้นเหรอ? ในเมื่อมันเจตนาเสแสร้งแสดงโง่งมแบบนี้ จะรนหาที่ตายทำอะไร?
จนถึงตอนนี้ซือถูหมิงก็ฝังหัวแน่วแน่ว่าเป็นอ๋องเฉียนแสร้งตีหน้าเซ่อหลอกมัน ตราผนึกมารก็คงอยู่ในแหวนนั่นล่ะ แค่อีกฝ่ายเสแสร้งไปเท่านั้น!
จุดประสงค์ของการเสแสร้งนี้ก็คงแค่จะปิดหูปิดตาหลอกลวงพวกมัน
หากอ๋องเฉียนมิอาจปิดหูปิดตาหลอกคนข้างกายได้ แล้วจะปิดหูปิดตาหลอกคนนอกได้อย่างไร
อย่างไรก็ตามพออ๋องเฉียนพามัน เยี่ยมู่ไป๋ และขอบเขตเซียนทั้ง 2 ออกไปพบอ๋องหรง เรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อพลันบังเกิดขึ้นตรงหน้า…
“ข้าอ๋องเฉียน ขอสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้า ว่าถ้าหากข้ามีตราผนึกมารไว้ในครอบครอง! ข้ายินดีถูกอัสนีฟ้าพิฆาตตกตาย!!”
ทันทีที่ประจันหน้ากับอ๋องหรง อ๋องเฉียนพลันชิงกล่าวคำสาบานออกมาก่อนที่อ๋องหรงจะทันได้กล่าวอะไรออกมาแม้แต่ครึ่งคำ!
เปรี๊ยง! เปรี๊ยง! เปรี๊ยง! เปรี๊ยง!
……
