“หรือยอดศาสตราเซียนที่ติด 1 ใน 10 ในรายนามศาสตราเซียนผู้ยิ่งใหญ่จักมีความสามารถพิสดารในการปกปิดซ่อนเร้น?”
อ๋องเฉียนอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ เรียกว่าตอนนี้มันดั่งคนหน้ามืดตามัวพยายามคลำหาหนทางไปอย่างสะเปะสะปะ
“น้อง 4 ออกมาพบกันหน่อย!!”
ในขณะที่อ๋องเฉียนเจียนจะทึ้งหัวตัวเองอยู่รอมร่อด้วยมิอาจขบคิดได้จริงๆว่าตราผนึกมารมันหายไปที่ใดกันแน่ เสียงหนึ่งพลันดังลั่นก้องจวนอ๋องเฉียนของมัน! เป็นอ๋องหรงพายอดฝีมือมากดดันมันแล้วจริงๆ แถมอีกฝ่ายยังพาขอบเขตเซียนแทบมากมายบุกมาอย่างเอิกเกริก คล้ายมาเดินซื้อหาผัดกาดในตลาด!
และแน่นอนว่าทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกนของอ๋องหรง หน้าอ๋องเฉียนก็บิดเบี้ยวราวเคี้ยวข้าวถูกแมลงวัน
“อ๋องเฉียน อ๋องหรงมาหาท่านเพราะเรื่องตราผนึกมารไม่ผิดแน่…แต่ตอนนี้ท่านไม่มีตราผนึกมาร ข้ากลัวว่าให้ท่านกล่าวออกไปพวกมันก็ไม่เชื่อท่านแน่”
ซือถูหมิงที่นิ่งเงียบอยู่นานอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมา
ในเรื่องนี้มันเองก็รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
มันเองก็เห็นกับตาว่าตราผนึกมารวูบหายไปคามือของอ๋องเฉียน หากไม่ใช่หายเข้าแหวนพื้นที่ไป หรือจะให้มันหายไปในอากาศเฉยๆ?
ทว่าพอกลับมาถึงจวน อ๋องเฉียนกลับบอกว่าตราผนึกมารไม่อยู่ในแหวน!
