หากต้วนหลิงเทียนยังเป็นแขกกิตติมศักดิ์ของตระกูลซือถู มันอาจจะรู้สึกดีกว่านี้ เพราะอย่างน้อยๆในระดับหนึ่งมันก็กล่าวได้ว่าต้วนหลิงเทียนเป็นทรัพยากลบุคคลของจวนอ๋องหรงมัน!
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนออกจากตระกูลซือถูแล้ว สิบในสิบก็เหมือนกับออกจากฝ่ายจวนอ๋องหรง!
แน่นอนว่าตอนนี้ต้วนหลิงเทียนเองก็ไม่มีความรู้สึกดีๆให้จวนอ๋องหรงอีกแน่!
ไม่ต้องคิดอ๋องหรงก็ทราบเรื่องนี้ดี!
ด้วยเหตุนี้มันจึงหวังให้ต้วนหลิงเทียนตายๆไปเสีย หากไม่ตายก็นับว่าขัดใจมันนัก!
“หืม? เรื่องราวเป็นเช่นนี้ไฉนน้องสี่ยังนิ่งนัก?”
ไม่นานอ๋องหรงก็พบว่าศัตรูที่ยากจะอยู่ร่วมโลกเดียวกันได้อย่างอ๋องเฉียนยังคล้ายไม่กังวลกับเรื่องราว คิ้วไม่ขมวดแม้แต่น้อย ทำราวกับไม่กังวลเรื่องความเร็วของต้วนหลิงเทียนเลย…
‘หรือบางที หลินตงอาจจะยังไม่ได้ใช้ทุกสิ่งที่มี?’
ขณะที่อ๋องหรงคิดเช่นนี้มันก็สังเกตสีหน้าของหลินตงทันที และพบว่าขนาดนี้แล้วหลินตงยังสามารถหัวเราะออกมาได้
และด้วยแววตาคมกล้าของหลินตงที่คล้ายจะมั่นใจนั่น ก็ทำให้มันสงสัยขึ้นมาทันที
“หลินตงไปเอาความมั่นใจนั่นมาจากที่ใดกัน?”
ใจอ๋องหรงเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ขณะเดียวกันมันก็ตั้งหน้าตั้งตารอชมนัก
