ไม่ทราบว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ในที่สุดเสียงหัวเราะของหลินตงก็หยุดลง รอยยิ้มยังไม่จางหายไปจากใบหน้า มองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนเสียงเรียบ “ต้วนหลิงเทียนข้าต้องยอมรับเลยว่าเจ้าแข็งแกร่งนัก…แต่เจ้าอย่าพึ่งได้ใจให้มันมากไป! เจ้าคิดจริงๆหรือว่าข้าไม่มีหนทางทำอะไรแล้ว?”
“หืม?”
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าใช่หลินตงเสียสติไปแล้วหรือไม่ หลินตงพลันหยุดหัวเราะ และกล่าววาจาออกมาอย่างถือดี
“กระทั่งตอนนี้หลินตงยังกล่าวออกมาแบบนั้นได้…หรือว่ามันยังมีพลังฝีมือย่อยอันใดซุกซ่อนอยู่?”
“ก่อนหน้านี้หลินตงก็ลงมือเต็มที่แล้ว คงเหลือก็แต่ปราณแท้ก่อลักษณ์ศาสตรากับปราณแท้ก่อลักษณ์สรรพสัตว์เท่านั้น หรือหลินตงคิดอาศัย 2 กลพลังนี้เอาชนะต้วนหลิงเทียน?”
“เจ้าล้อเล่นหรือ กระทั่งเขตแดนของหลินตงร้ายกาจถึงปานนั้นยังแตะมิถูกชายเสื้อของต้วนหลิงเทียน! ต่อให้ใช้ปราณแท้ก่อลักษณ์ศาสตรากับสรรพสัตว์ยังจะไปสร้างความแตกต่างอันใดได้ มิมีทางพลิกสถานการณ์ในตอนนี้ได้เลย!”
“นั่นสิ กระทั่งศาสตราเซียนที่มีอาคมเซียนระดับ 4 ดาวจารึกไว้ 2 อาคมยังไม่ได้ผล…หลินตงยังเหลืออันใดให้พึ่งอีก?”
……
ตอนนี้ทุกผู้คนหันไปจับจ้องมองหลินตงด้วยสีหน้าแปลกๆ ต่างสงสัยว่าหลินตงจะยังมีพลังฝีมือย่อยอันใดเก็บงำไว้อยู่อีก!
หากมีจริง…แล้วมันคืออะไรกันแน่ ถึงทำให้มั่นใจขนาดนี้!
พวกมันต่างคาดไม่ถึงจริงๆ!
