พอยินเสียงที่แววดังขึ้นมา ซือถูฮ่าวก็ยิ้มเจื่อนๆ “ท่านปรมาจารย์ต้วน…สุดท้ายก็มาแล้ว”
ในเรื่องนี้ซือถูหังที่อยู่ข้างๆไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะมันรู้ดีว่าต้วนหลิงเทียนย่อมมาแน่
ป๋ายลี่หงและคนอื่นๆเผยประกายสุกใสในแววตา
หลังจากที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวบอกพวกมันออกมาเมื่อวาน พวกมันล้วนมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าต้วนหลิงเทียนต้องฆ่าหลินตง และรับชื่อเสียงทั้งหมดของอีกฝ่ายมาได้แน่!
“นั่นคือ…ปรมาจารย์ต้วน อดีตแขกกิตติมศักดิ์ของตระกูลซือถูงั้นหรือ?”
ทันใดนั้นหลายคนเริ่มมองหน้าไถ่ถามกัน
“สมควรเป็นเขา!”
ทันใดนั้นสองตาของทุกผู้คนก็หันไปจับจ้องยังที่มาของเสียงทันที
สุดสายตาปรากฏร่างในชุดสีม่วงหนึ่งค่อยๆเหินเข้ามาอย่างไม่รีบไม่ร้อน
จากหว่างคิ้วอันหล่อเหลาและใบหน้าได้รูป นับว่าให้ความรู้สึกไม่ธรรมดา เรียกว่ามีอำนาจดึงดูดเหล่าสตรีผู้ฝึกตนทั้งหลายไม่น้อย เพราะทันทีที่ต้วนหลิงเทียนปรากฏตัว พวกนางก็มองเขาไม่วางตา คล้ายทนรอเป็นเจ้าของต้วนหลิงเทียนไม่ไหวแล้ว
“เป็นท่านปรมาจารย์ต้วน!!”
ไม่นานก็มีคนที่จดจำต้วนหลิงเทียนได้ โพล่งกล่าวขึ้นมา
และคนที่กล่าวก็เป็นสมาชิกของตระกูลซือถู ถึงแม้ฐานะของมันจะไม่สูงส่งพอที่จะมาพร้อมกับผู้นำตระกูล แต่มันก็มาของมันเองเพราะวันนี้ไม่มีหน้าที่ๆมันต้องทำแต่อย่างไร
“นั่นน่ะหรือ ปรมาจารย์ต้วน?”
หลังจากได้รับคำยืนยัน หลายคนก็มองสำรวจต้วนหลิงเทียนอย่างจริงจังทันที
“ยังเยาว์ยิ่ง!”
