“มันหวาดกลัวจนไม่กล้ามาจริงๆ?”
ตอนนี้กระทั่งอ๋องเฉียนยังเริ่มอยู่ไม่สุข อดไม่ได้ที่จะหน้าเสียไปอยู่บ้าง เพราะหากต้วนหลิงเทียนไม่มา มันก็สูญเสียโอกาสได้รับตราผนึกมารไปน่ะสิ!
มิใช่ว่ามันไม่ต้องการส่งคนไปฆ่าต้วนหลิงเทียนเพื่อชิงตราผนึกมารแต่แรก แต่มันพบว่าแม้ต้วนหลิงเทียนจะให้ตระกูลซือถูออกมาแถลงการณ์เรื่องการถอนตัวออกจากตระกูล แต่ต้วนหลิงเทียนก็ยังคงพักอยู่ที่ตระกูลซือถูเหมือนเดิม มันจึงไม่มีโอกาสลงมือ
‘ข้าล่ะหวังจริงๆว่าท่านปรมาจารย์ต้วนจักมิมา’
ไม่เหมือนความกังวลของอ๋องเฉียน ซือถูฮ่าวผู้นำตระกูลซือถูหวังว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่มา
ส่วนซือถูหังนั้นเพียงเผยยิ้มขื่นขมออกมา
เพราะมันรู้ดี ว่าในเมื่อปรมาจารย์ต้วนกล่าวว่าจะมา คนย่อมมาแน่!
มาถึงจุดนี้แล้ว มันเชื่อใจต้วนหลิงเทียนอย่างไร้เงื่อนไข
ถึงแม้ว่าผู้คนส่วนใหญ่ในเขาเป่ยหมังจะคิดว่าต้วนหลิงเทียนไม่น่ามาแล้วจริงๆ แต่พวกมันก็ไม่ได้รีบออกไปไหน เพราะนี่มันก็ยังไม่เที่ยงดีที ผู้ใดจะไปรู้ว่าจะมีเรื่องอัศจรรย์อะไรเกิดขึ้นหรือไม่?
หากพวกมันพึ่งไปไม่ทันไร แล้วต้วนหลิงเทียนดันพึ่งมาถึง! คลาดกันงี่เง่าเช่นนี้จะไปร้องทุกข์กับผู้ใดได้?!
“อันดับที่ 1 ในรายนามนภา หลินตง ใช่ไหม?”
ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงเรียบๆเสียงหนึ่งพลันแว่วดังมาแต่ไกล
เสียงนี้ดังมาถึงก่อนตัวคน!
