การบุกมาอย่างโจ่งแจ้งของต้วนหลิงเทียน นับว่าดึงดูดหน่วยลาดตระเวนของนิกายหยินหมิงจำนวนมาก ศิษย์นิกายหยินหมิงเริ่มกรูกันเข้ามามุงล้อมต้วนหลิงเทียนเอาไว้ดั่งเกี๊ยว
ตอนที่เขาฆ่าผู้อาวุโสสูงสุดนั้น เรื่องราวมันไม่ได้ส่งเสียงเอะอะแต่อย่างใด ทำให้ไม่มีใครรู้อะไร
หาไม่แล้วศิษย์นิกายหยินหมิงคงไม่ทำเป็นห้าวต่อหน้าเขาแบบนี้
ล้อกันเล่นหรือไง?
พวกมันจะหาญกล้าวางท่าข่มขู่ตัวตนที่สามารถฆ่าอาวุโสสูงสุดของพวกมันได้หรือ?
เผชิญหน้ากับศิษย์นิกายหยินหมิงนับสิบๆ ต้วนหลิงเทียนก็ขมวดคิ้วทั้งกล่าวออกด้วยความรำคาญ “ไสหัวไป!”
สำหรับต้วนหลิงเทียนแล้ว หากไอพวกนี้มันไม่มาวุ่นวายอะไรเขาและจากไปอย่างเชื่อฟัง เขาก็ไม่คิดจะแยแสอะไรชีวิตของพวกมัน
น่าเสียดายที่พอได้ฟังคำตวาดไล่ของต้วนหลิงเทียนแล้ว แต่ศิษย์นิกายหยินหมิงเหล่านี้กลับมีโมโหขึ้นมาถึงขีดสุด “ไอ้หนู! ปากดีนักนะ! เจ้าอยากตายนักหรือไร!?”
“ไอเด็กขนอุยบัดซบ กล้าบุกมานิกายหยินหมิงของข้า แล้วยังปากกล้าไล่ข้างั้นเหรอ…ข้าจะชำแหละศพเจ้าจนมารดาของเจ้าจดจำไม่ได้!!”
“พวกเจ้าจักพล่ามเหลวไหลอันใด ฆ่ามันไปเสียให้จบๆ!!”
……
เหล่าศิษย์นิกายหยินหมิงทั้งหมดกลายเป็นโมโหขึ้นมาทันที ทั้งหมดกรูกันเข้ามาหมายจะจ้วงต้วนหลิงเทียนสักแผล ลักษณ์พลังมากมายโถมถันเข้าใส่ต้วนหลิงเทียนทุกทิศทาง มองไปดั่งตาข่ายฟ้าแหสวรรค์ ไร้หนทางให้ต้วนหลิงเทียนหลบหนี
“เหอะ!”
