พอได้เห็นร่างต้วนหลิงเทียน ป๋ายลี่หงอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ หากแต่เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนมาคนเดียวก็ทำให้ป๋ายลี่หงอดไม่ได้ที่จะงุนงง “แล้วคนของตระกูลซือถูอยู่ที่ใด? ไฉนถึงไม่ได้มากับเจ้าเล่าศิษย์น้อง?”
“ปรมาจารย์ป๋ายลี่…ข้าคิดไม่ถึงจริงๆว่าท่านจักมีศิษย์น้องด้วย!”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกับป๋ายลี่หงพึ่งพบหน้ากันได้ไม่ทันไร เสียงไม่เป็นมิตรหนึ่งพลันดังขึ้นพร้อมกันกับที่ชายในชุดคลุมลมดำปรากฏตัวขึ้นมา
“ถานฉี เจ้าลอบจับตาดูข้างั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นร่างที่ปรากฏตัวออกมา หน้าป๋ายลี่หงก็จมลงโดยพลัน กล่าวออกเสียงเย็น “ศิษย์น้องของข้าพึ่งมาพบข้าที่นี่เท่านั้น เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ศิษย์น้องท่านมาหาท่านหรือ?”
ได้ยินคำของป๋ายลี่หง ถานฉีพลันแสยะยิ้มกล่าว “ท่านปรมาจารย์ป๋ายลี่ ดูเหมือนว่าศิษย์น้องท่านจักแข็งแกร่งมิใช่ชั่ว ถึงกับลอบเขามาได้โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้…ยังเล็ดลอดสายตาศิษย์ที่ลาดตระเวณไปทั้งหมด!”
ขณะกล่าวถึงท้ายประโยค สองตาถานฉีก็หันไปจับจ้องมองต้วนหลิงเทียนด้วยประกายเย็นชา
ในเมื่ออยู่ๆต้วนหลิงเทียนก็โผล่ขึ้นมาแบบนี้ ถานฉีย่อมเห็นเขาเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
“พลังฝีมือศิษย์น้องข้าไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า เขาเพียงมาพบข้าที่เป็นศิษย์พี่เท่านั้น และจะจากไปทันที!”
