“ตั้งแต่ที่ข้าหลบหนีออกมาจากสำนักจันทร์จรัสแสงพร้อมสหายของเจ้า ข้าก็คิดพาสหายของเจ้ามาตั้งหลักที่ประเทศฝูเฟิง…อีกทั้งข้ายังคิดจะพาทั้งหมดมายังเมืองหลวงของประเทศฝูเฟิง เพราะนั่นเป็นสถานที่ๆเจริญรุ่งเรืองทั้งมีความปลอดภัยมากที่สุดในประเทศฝูเฟิง…แต่ผู้ใดจะไปคิดฝัน พอพวกเราเดินทางเข้าเขตประเทศฝูเฟิงได้ไม่ทันไร กลับเผชิญคราวเคราะห์ กระทั่งถูกจับขังไว้ที่นิกายหยินหมิงเพื่อเป็นทาสของพวกมัน…”
“ยังโชคดีที่ศิษย์พี่เจ้าคนนี้ก็นับเป็นปรมาจารย์จารึกเซียนระดับ 3 ดาว ทำให้คนของนิกายหยินหมิงไม่ฆ่าพวกเรา…แต่สหายของเจ้าทั้งหมดยังคงถูกพวกนิกายหยินหมิงส่งไปเป็นคนงานที่เหมือง เพื่อขุดหาหินเซียนให้พวกมัน…”
“จนถึงตอนนี้ข้ายังไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถพาทุกคนหลบหนีออกมาโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ…หากเจ้าสามารถกล่าวขอความช่วยเหลือจากตระกูลซือถูจนตระกูลซือถือยอมช่วยล่ะก็ ข้าเชื่อว่าพวกนิกายหยินหมิงต้องไม่กล้าไม่ปล่อยพวกเรา…”
เสียงของป๋ายลี่หงยังคงดังขึ้นต่อเนื่อง “แน่นอนว่าถ้าหากตระกูลซือถูมิคิดยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ…ศิษย์พี่จักพยายามหาหนทางหลบหนีออกจากนิกายหยินหมิงให้ได้โดยที่ไม่ให้มีใครเจ็บตัว…และตราบใดที่พวกเราสามารถหลบหนีออกจากนิกายหยินหมิงไปถึงเมืองหลวงได้พวกเราจะรีบไปหาเจ้าทันที…สำหรับความเป็นอยู่ของพวกเราตอนนี้ ก็ยังพอทนอยู่กันได้ มิมีอันตรายถึงชีวิตแต่อย่างไร”
