ไม่นานสำนักจันทร์จรัสแสงก็ถูกผู้คนบุกมาช่วงชิงทุกอย่าง ทรัพย์สมบัติถูกตัดเฉือนหันแบ่งปานชื้นเนื้อหอมหวาน! กระทั่งรุ่นเยาว์ที่พอมีแววก็ไม่เว้นถูกแบ่งสันปันส่วนไปตามแต่ละขุมพลัง!
เหล่ารองเจ้าสำนักนั้นเสมือนนกรู้! พวกมันชิงเอาตัวรอดไปก่อนใคร ทั้งพยายามฉกฉวยทรัพยากรล้ำค่าของสำนักแล้วรีบเตลิดหนีไปก่อนที่จะเกิดเรื่อง! ได้กำไรกันไปเป็นกอบเป็นกำนัก!!
ส่วนเหล่าอาวุโสและศิษย์ของสำนักจันทร์จรัสแสงที่ไม่รู้จะทำอย่างไ ก็ต้องเผชิญหน้ากับผู้รุกรานเข้ามากวาดทุกสิ่งอย่างไปต่อหน้าต่อตา อย่างที่ไม่อาจต้านทานอะไรได้…
เพียงเวลาแค่ไม่นาน สำนักจันทร์จรัสแสงก็เหลือแต่ชื่อ…
กว่าที่พวกหานเฉวี่ยไน่จะมาถึง สำนักจันทร์จรัสแสงก็ไม่อาจเรียกว่าสำนักได้อีกแล้ว
ถึงแม้ว่าจะได้รับทราบข่าวของต้วนหลิงเทียนจากอดีตศิษย์ที่ยังคงอาศัยสายแร่หินเซียนบ่มเพาะพลังอยู่ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับต้วนหลิงเทียนก่อนที่จะหายตัวไป แต่ศิษยี่เหลือก็รู้แค่ว่าต้วนหลิงเทียนได้จากไปแล้วเท่านั้น
ส่วนเรื่องอื่นๆพวกมันที่เป็นชนชั้นปลายแถวก็ไม่ได้รู้อะไรมากมาย…
ดังนั้นเบาะแสของต้วนหลิงเทียนก็ได้ขาดหายไปที่นี่อีกครั้ง
“พี่ใหญ่หลิงเทียน ท่านไปอยู่ที่ใดกันแน่…”
