ใบหน้าของหานเฉวี่ยไน่เต็มไปด้วยความกังวล เพราะนางรับทราบจากศิษย์สำนักจันทร์จรัสแสงมาว่า ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะหายตัวไป สถานการณ์ของเขาก็ไม่ค่อยจะสู้ดีสักเท่าไร เห็นว่าได้สังหารขอบเขตเซียนซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่ร้ายแรงอย่างไม่อาจอภัยให้ได้!!
ในเมื่อเบาะแสมันขาดหายไปแล้ว หานเฉวี่ยไน่ก็ทำได้แค่ย้อนกลับไปยังคฤหาสน์คลื่นขจีสกุลหานเท่านั้น
อย่างไรก็ตามพอนางกลับมาถึงคฤหาสน์คลื่นขจีได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินจากชิงหนูว่า…ลี่เฟยถูกใครก็ไม่ทราบรับตัวไปพร้อมลูกน้อยเสียแล้ว!
“คุณหนูท่านอย่าได้กังวลไป ผู้ที่มารับตัวแม่นางลี่เฟยกับทารก…สมควรเป็นคนของบิดาต้วนหลิงเทียน”
ชิงหนูกล่าว “เรื่องนี้ข้าคาดจากวาจาที่คนผู้นั้นกล่าวทิ้งไว้…เห็นว่าแม่นางลี่เฟยเป็นฮูหยินของนายน้อย”
“คนของบิดาพี่ใหญ่หลิงเทียนหรือ?”
หานเฉวี่ยไน่พอได้ฟังเรื่องนี้ก็พอได้โล่งใจขึ้นมาหน่อย “แล้วมิมีร่องรอยอื่นใดจากผู้ที่พาตัวพี่สาวลี่เฟยไปเลยเหรอ?”
“ไม่เลย”
ขิงหนูส่ายหัวไปมา หากแต่สีหน้าแววตาของนางก็แลดูลอกแลกเล็กน้อย
“หือ? มีเรื่องอะไรอีกงั้นหรือ?”
หานเฉวี่ยไน่นั้นเรียกว่าตั้งแต่เด็กจนโตล้วนอยู่กับชิงหนูมาตลอด พอได้เห็นสีหน้าแววตาของชิงหนู ใจนางก็รู้สึกถึงลางไม่ดีทันที
ชิงหนูถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง สุดท้ายก็ค่อยๆเล่าเรื่องราวก่อนที่ลี่เฟยจะจากไปออกมา
