ครู่หนึ่งแววตาเฟิ่งเทียนหวู่ก็เปลี่ยนไป นางพยักหน้ารับ ไม่คิดปฏิเสธอีกต่อไป
ทันใดนั้นทุกผู้คนไม่เว้นสื่ออวิ๋นประมุขนิกายอัคคีล่องลอย อดไม่ได้ที่จะจับจ้องมองไปยังเรื่องราวบนเวทีประลองด้วยสองตาลุกวาว!
ขวับ! ขวับ!
ครู่ต่อมาทุกคนที่อยู่ใกล้ๆเวทีประลองพลันก้าวถอยออกมา เพื่อเว้นระยะห่างให้ทั้งคู่ได้ประมือกันอย่างสะดวก!
และตอนนี้ทุกสายตาก็จับจ้องมองไปยังต้วนหลิงเทียนที่กำลังเผชิญหน้ากับเฟิ่งเทียนหวู่อย่างไม่ให้คลาดสายตา!
“ข้าไม่คิดเลยว่าแขกกิตติมศักดิ์ของตระกูลซือถู กลับยืนกรารประลองกับแม่นางเฟิ่งต่อจริงๆทั้งๆที่นางปล่อยให้มันชนะไปแล้ว นี่มันมั่นใจจริงๆรึ…ว่าจะเอาชนะแม่นางเฟิ่งได้?”
หลายคนที่ไม่ได้มองต้วนหลิงเทียนว่ามีหวังสักเท่าไหร่ในตอนแรก เริ่มมองต้วนหลิงเทียนใหม่อีกครั้ง
“ก็มิแน่หรอก! บางทีต้วนหลิงเทียนคงคิดว่าแม่นางเฟิ่งจะออมมือให้ล่ะมั้ง มันก็แค่จะเล่นละครให้พวกเราดูเท่านั้น!”
บางคนกล่าวขึ้นมา
“เล่นละคร? เฮอะ! เหลวไหลสิ้นดี ที่นี่มีขอบเขตเซียนอยู่ตั้งเท่าไหร่…ไหนเลยยังมองมิออกว่าแม่นางเฟิ่งออมมือหรือไม่!”
“นั่นน่ะสิ! ข้าว่าหากแม่นางเฟิ่งออมข้อให้มันจริงๆ มันจะยิ่งขายหน้ามากกว่าเดิม!”
……
เสียงกระซิบของผู้คนแม้จะไม่ได้ดังมากมายอะไร แต่มันก็ดังชัดเจนในหูของต้วนหลิงเทียนและเฟิ่งเทียนหวู่
จังหวะนี้เฟิ่งเทียนหวู่อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วคู่งามจนบึ้งตึง
