แน่นอนว่ามันย่อมรู้นิสัยและสันดารของหลานชายมันดี อย่างไรก็ตามด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นหลานชายคนเดียวของมัน ตัวมันจึงตามใจอีกฝ่ายนัก และไม่เคยดุด่าว่าร้ายอะไรเลย
อนิจจาตอนนี้ดูเหมือนเพราะความมากราคะของหลานมัน กลับทำให้หลานมันประสบหายนะ…
“ชิงหนู ลี่เฟยผู้นั้นที่เป็นแขกของหานเฉวี่ยไน่…เจ้ารู้ความเป็นมาของนางหรือไม่?”
หานซิ่นมองชิงหนูเขม็ง จี้ถาม
“อาวุโสสูงสุด ภูมิหลังของนางข้าพอรู้มาบ้าง…แต่สำหรับผู้ที่มาพาตัวนางไปข้ามิรู้อันใดเลย กระทั่งคุณหนูก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้”
ชิงหนูตอบ
“ผู้ที่พาตัวนางไปเรียกหานางว่า ฮูหยินของนายน้อย…เจ้าควรรู้ว่าบุรุษของนางเป็นผู้ใดใช่หรือไม่?”
หานซิ่นยังคงจี้ถามเสียงเข้ม
“บุรุษของนางเรียกว่าต้วนหลิงเทียน มาจากทวีปเมฆาล่อง…ก่อนหน้านี้เขากล่าวว่าบิดาของเขาสมควรอยู่ในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า เรื่องนี้ข้าเองก็ได้ยินมาจากคุณหนูเฉวี่ยไน่อีกที สำหรับเรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้ กระทั่งคุณหนูเฉวี่ยไน่ก็ไม่รู้แล้ว”
ชิงหนูกล่าสืบต่อ
“ต้วนหลิงเทียน?”
หานซิ่นพอได้ยิน แววตามันก็เปลี่ยนไปทันที ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่ามันคิดอะไร
หลังจากนั้นไม่นานมันก็คืนสติ เก็บร่างไร้วิญญาณของหลานชายแล้วหันหลังเตรียมจากไปทันที
“ผู้พิทักษ์ทั้ง 2 เรื่องราวในวันนี้ ช่วยเห็นแก่หน้าข้าแล้วเก็บไว้ให้มิดชิด…ข้าไม่อยากให้ผู้ใดนินทาว่าร้ายหลานข้า อย่างไรหลานข้าก็ตายไปแล้ว!”
