ก่อนจะจากไป หานซิ่นพลันกล่าวออกมา
ได้ยินคำของหานซิ่นผู้พิทักษ์ซ้ายขวาก็พยักหน้ารับคำ เห็นชัดว่าจะไม่กล่าวถึงเรื่องในวันนี้อีก
ฉึบ!
เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ และนอกจากเสียงดังกล่าว หว่างคิ้วสุนัขรับใช้ของหานจิ้นเหนียนที่คุกเข่าอยู่พลันบังเกิดหลุมโลหิตหลุมหนึ่ง ร่างมันทรุดตัวลงไปแน่นิ่งกับพื้น ก่อนที่สองตาจะไร้ประกาย เผยความไม่ยินยอมให้เห็นเด่นชัด
ดั่งที่มันเคยคิดเอาไว้
หานซิ่นไม่คิดปล่อยมันไปจริงๆ…
สุดท้ายนี้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้แพร่ออกไปในคฤหาสน์คลื่นขจีสกุลหาน เพราะหากเรื่องราวมันแพร่ออกไป ผู้คนคงคิดว่าหานจิ้นเหนียนสมควรตายแล้ว
เพราะสุดท้ายก็เป็นหานจิ้นเหนียนคิดอุบาทว์หมายทำผู้อื่นเขาก่อน…
หากหานจิ้นเหนียนไม่คิดอุบาทว์ ไหนเลยจะพบพานจุดจบแบบนี้
หานเฉวี่ยไน่ แน่นอนว่าไม่ได้รู้เรื่องราวใดๆที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์คลื่นขจีเลย
ตอนนี้นางพาเจ้าตัวเล็กทั้ง 3 เสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋ และก็เสี่ยวจินมาถึงเกาะป้านเยว่ ทว่าพวกนางก็จำต้องตกตะลึงพรึงเพริด เพราะเกาะป้านเยว่นั้น ไม่มีอยู่อีกต่อไป…
“เกาะป้านเยว่หายไปที่ใดแล้ว?!”
ใบหน้าของหานเฉวี่ยไน่บิดเบี้ยวไปเล็กน้อย “ตี้จิ่ว…เผ่าพันธุ์มังกรเจ้ามันตัวดีนัก กลับลงมือถึงขนาดนี้ มันไม่กลัวบาปกรรมรึไร?”
“มังกรแต่เดิมก็เป็นพวกใช้พลังอำนาจครอบงำผู้อื่นเสมอ…นอกจากนี้ตี้จิ่วนั่น มันก็เป็นมังกรเทพยาดาสีทอง 5 กรงเล็บแห่งเผ่าพันธุ์มังกร”
