จังหวะนี้มันย่อมตระหนักได้ทันทีว่านี่คือลูกน้อยของลี่เฟยกับนายน้อยของมันเป็นแน่ “ลูกของท่านจ้าวตำหนักน้อย! สวรรค์! หากท่านจาวตำหนักรู้ว่ามีหลานแล้ว มิรู้ท่านจักมีความสุขถึงเพียงใดกัน!!”
ยามมองไปยังทารกในเปลแววตาสีหน้าเย็นชาแต่เดิม พลันกลายเป็นยิ้มร่าแฝงไปด้วยความอ่อนโยนทันที
แน่นอนว่ารอยยิ้มของมันน่าเกลียดนัก ราวกับกำลังร่ำไห้อย่างไรอย่างนั้น
กู่มี่ค่อยๆโค้งตัวก้มลงอุ้มทารกน้อยออกมาอย่างเบามือ ด้วยกลัวว่าจะทำให้ทารกน้อยรู้สึกอึดอัดหรือตื่นขึ้นมา เช่นนั้นการกระทำจึงอ่อนโยนคล้ายโอบอุ้มสมบัติล้ำค่า
“ท่าน…”
ใบหน้าลี่เฟยเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเห็นชายชราแปลกหน้าก้มลงอุ้มลูกน้อยของนาง ทว่าเมื่อเห็นการกระทำที่เต็มไปด้วยความระมัดระวังทั้งอ่อนโยนเป็นที่สุด นางก็ไม่ได้กล่าวขัเอะไรออกมา
นางย่อมเห็นชัดว่าชายชราไม่ได้มีเจตนาร้าย
อย่างไรก็ตามนางยังคงสงสัยอยู่ไม่น้อย ว่าชายชราล่วงรู้นามของนางกับบุรุษของนางได้อย่างไร แถมยังวาจาเมื่อครู่…
“เฮ่ย! นี่เจ้ามิใช่คนของคฤหาสน์คลื่นขจีของข้านี่นา! เจ้าเข้ามาได้อย่างไร!?”
ตอนนี้เองหานจิ้นเหนียนที่ได้สติ ก็เร่งมองตรวจสอบชายชราอย่างระวัง “ไอ้แก่ ข้าไม่สนว่าเจ้าจักเป็นผู้ใดมาจากไหน แต่จักเป็นดีเสียกว่าหากเจ้ารู้ว่าอะไรมันดีต่อตัว! ปู่ของข้าคืออาวุโสสูงสุดของคฤหาสน์คลื่นขจี หากเจ้า…”
“หนวกหู!”
