เสียงอวดโอ่ของหานจิ้นเหนียนนับว่ารบกวนทารกน้อยในอ้อมอกกู่มี่ไม่น้อย ทำให้รอยยิ้มบนหน้ากู่มีพลันชะงักค้างทันใด แม้จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หากแต่บรรยากาศในห้องคล้ายจะเย็นเยียบลงไปทันตา!
พริบตาต่อมารอบกายหานจิ้นเหนียนก็ปรากฏเถาวัลย์ไม้แห้งมากมายเสียบทะลวงออกมาจากความว่างเปล่า!
ยามเมื่อเถาวัลย์แห้งทะลวงออกมาจากความว่าง มันก็เปล่งกลิ่นอายคมกล้าน่าหวั่นหวาด! และไม่ทันที่หานจิ้นเหนียนจะกล่าววาจาได้จบคำ ร่างมันก็ถูกเสียบทะลวงจนปุพรุน!!
ทันทีที่เถาวัลย์แห้งทะลวงเข้าร่างหานจิ้นเหนียน พวกมันก็ดั่งอสรพิษมีชีวิตเลื้อย ชอนไชไปทั่วร่างกายหานจิ้นเหนียน!
บ้างกะทะลวงดวงใจ บ้างก็ทะลุออกเอว บ้างก็เสียบทะลวงสมองจนผุดโผล่ออกมาจากศีรษะลูกตา!
โดยรวมแล้วฉากดังกล่าวเป็นอะไรที่น่าสยดสยองนัก!
อย่างไรก็ตามแม้จะเป็นฉากสังหารอำมหิต หากแต่ไร้ซึ่งโลหิตหลั่งไหลออกมาแม้แต่หยาดหยด ราวกับผู้ลงมือกลัวกลิ่นคาวคลุ้งจะสร้างความรำคาญให้ทารกน้อย…
แน่นอนว่าแม้ฉากนี้จะน่ากลัวแต่ลี่เฟยก็ไม่ยี่หระแม้แต่น้อย เพราะนางเห็นฉากอำมหิตและความตายอันน่าสยดสยองมาแล้วมากมายตอนหายนะบนเกาะป้านเยว่
กระทั่งพอเห็นหานจิ้นเหนียนตายตก นางยังอดดีใจขึ้นมาเสียไม่ได้
เพราะนางเตรียมระเบิดตัวเองให้แหลกแต่แรก! คิดยอมตายแต่ไม่ยอมให้เดียรัจฉานย่ำยีอยู่แล้ว!!
วินาทีนั้นนางยังรู้สึกปวดร้าวในใจ ด้วยไม่อยากจากต้วนหลิงเทียน และทารกน้อยของนาง
