เมื่อต้วนหรูเฟิงเห็นใบหน้าของลี่เฟย สองตาก็สว่างจ้าอดไม่ได้ที่จะลอบยกนิ้วโป้งให้ลูกชายในใจ นับว่าสายตาอีกฝ่ายนั้นยอดเยี่ยมเหมือนบิดาเช่นมันไม่มีผิด! ทว่าทันใดนั้นเองสายตาต้วนหรูเฟิงพลันเหลือบไปเห็นทารกน้อยในอ้อมแขนกู่มี่ และเพียงมองปราดเดียวก็แลเห็นหว่างคิ้วดวงตาที่ละม้ายคล้ายต้วนหลิงเทียน 5-6 ส่วน ยิ่งไปกว่านั้นยังนับว่าคล้ายตัวมันเองเช่นกัน
“นี่คือลูกของข้ากับเขา”
ลี่เฟยกล่าวออกมาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ
“ว่าอะไร!!”
ถึงแม้ใจจะลอบคาดเดาไว้แล้ว แต่พอได้ฟังวาจายืนยันจากลี่เฟย ต้วนหรูเฟิงก็เต็มไปด้วยความยินดี ในใจบังเกิดความรู้สึกปิติถึงที่สุด เร่งฉกทารกน้อยในอ้อมแขนกู่มี่มาอย่างเบามือทันที
ยังอุ้มไวราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่ไม่อนุญาตให้ผู้ใดแตะ
พอได้อุ้มทารกน้อยไว้ในอก และได้เห็นดวงตากลมใสของทารกน้อยที่จ้องกลับมา ต้วนหรูเฟิงพลันฉีกยิ้มกว้างแทบถึงใบหู!
มันเป็นปู่คนแล้ว!
ไม่ทราบเมื่อไหร่ดวงตาต้วนหรูเฟิงพลันรื้นขึ้นมาเล็กน้อย!
“ท่านพ่อ…”
ตอนนี้ลี่เฟยพลันนึกถึงพลังฝีมือของชายชราที่พานางเหินออกมาจากตระกูลหาน อีกทั้งยังนึกถึงวาจาที่อีกฝ่ายเรียกบุรุษของนางว่า จ้าวตำหนักน้อย กระทั่งจ้าวตำหนัก…นางจึงมองต้วนหรูเฟิงกับกู่มี่ด้วยความสงสัยทันที
