“หากท่านอาวุโสให้ข้ากระทำเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าท่านผู้อาวุโสมีเหตุผลบางประการ”
ต้วนหรูเฟิงกล่าว
“อืม ที่จริงแล้วเจตนาของข้าก็ล้วนเป็นเรื่องเดียวกันกับที่ข้ามิให้เจ้าพาลูกชายเจ้าออกจากทวีปเมฆาล่องมาด้วย…ตอนนี้เจ้าคงคิดเผยตัวบอกสหายของลูกเจ้าทั้งรับคู่หมั้นของเขากลับไป กระทั่งยังคิดตามหาลูกชายเจ้า เพื่อพากลับไปบ่มเพาะที่ตำหนักเมฆาครามแล้วใช่หรือไม่? แต่ข้าขอบอกไว้…ว่าอย่าได้ทำเช่นนั้นเด็ดขาด เพราะนั่นมิเหมาะสม! เป็นการดีที่สุดที่เจ้าจะปล่อยให้เขาเติบโตได้เอง เช่นนั้นแล้วความสำเร็จของเขาจักมิได้หยุดอยู่แค่ภูมิภาคเบื้องล่าง!”
เฒ่าพยากรณ์กล่าวออกด้วยรอยยิ้ม
“ความสำเร็จ…มิได้หยุดแค่ภูมิภาคเบื้องล่าง?”
ต้วนหรูเฟิงตื่นตระหนกไปไม่น้อย มันย่อมรู้ความหมายในวาจาของผู้เฒ่พยากรณ์ดี แน่นอนว่านั่นหมายความว่าหากปล่อยให้ต้วนหลิงเทียนเดินตามหนทางของตัวเอง ขีดจำกัดของความสำเร็จย่อมไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่ภูมิภาคเบื้องล่างแห่งนี้!
