“ดูเหมือนว่าวาสนาของเทียนเอ๋อจักยิ่งใหญ่เหนือข้าในอดีตนัก…กระทั่งท่านผู้เฒ่าพยากรณ์ที่ยากพบพาน ยังเป็นฝ่ายมาหาข้าเองเพื่อเขาเช่นนี้”
ต้วนหรูเฟิงถอนหายใจ
ถึงแม้ตอนแรกมันจะคิดว่าโชคดีได้พบพานกับผู้เฒ่าพยากรณ์ แต่ไปๆมาๆ กลับเข้าใจแล้วว่าที่แท้ผู้เฒ่าพยากรณ์มาพบตัวมันเพื่อบุตรชายนี่เอง หาไม่แล้วเกรงว่ามันคงไม่มีวาสนาได้พบผู้เฒ่าพยากรณ์แต่แรก
นอกจากนี้แม้จะพบพานกับผู้เฒ่าพยากรณ์ หากอีกฝ่ายไม่เต็มใจ ก็อย่าได้หวังว่าจะได้รับคำทำนายอะไร
ยิ่งมาต้วนหรูเฟิงยิ่งมั่นใจหนักข้อ ว่าทั้งหมดที่ผ่านมาผู้เฒ่าพยากรณ์มีจุดประสงค์เพื่อลูกชายของมันเท่านั้น
ถึงแม้มันจะไม่ทราบว่าลูกชายของมันเกี่ยวข้องกับผู้เฒ่าพยากรณ์อย่างไรก็ตาม
หากต้วนหลิงเทียนมาได้ยินวาจาเมื่อครู่ของผู้เฒ่าพยากรณ์ เกรงว่าคงมีตกอกตกใจกันบ้าง
นั่นเพราะตอนที่เขาได้รับสืบทอด ยอดใจกระบี่ เซียนกระบี่ฟงชิงหยางก็ได้กล่าวบอกไว้ ว่าเขาคือผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของหมอกพิรุณ
และเซียนกระบี่ฟงชิงหยาง ก็คือหมอกพิรุณ เช่นกัน!
แน่นอนว่าเซียนกระบี่ฟงชิงหยางคือหมอกพิรุณรุ่นก่อน
กล่าวไปตอนนี้ในใจต้วนหลิงเทียนก็ได้ยึดถือเซียนกระบี่ฟงชิงหยางเป็นอาจารย์ไปแล้ว ถึงแม้จะไม่เคยพบหน้าค่าตาอีกฝ่ายมาก่อนก็ตาม
