เมื่อหานจิ้นเหนียนได้ยินคำของสุนัขรับใช้ มันก็กล่าวดูถูกออกมาเสียงเย็น “ก่อนที่พวกเราจะมาข้าขอให้ลุงเป่ยเรียกชิงหนูไปที่อื่นแล้ว ในเมื่อชิงหนูมิอยู่ แม่นางผู้นั้นก็เหมือนปลาบนเขียงรอให้ข้าไปแล่สับหรือทำอันใดก็ได้! น่าเสียดายนักที่นางกลับคลอดเสียแล้ว ไม่งั้นตอนนี้ข้าคงได้ลองลิ้มรสชาติของสตรีมีครรภ์สักครา!”
“เหอะ! กล่าวไปแล้วล้วนเป็นความผิดของเฉวี่ยไน่ที่ดูแลนางดีเกินไปจนข้ามิอาจหาโอกาสได้เลย…คราวนี้นางกลับพาเจ้าตัวเล็กบัดซบทั้ง 3 นั่นจากไปเอง นับว่าช่วยข้าได้มาก!”
ขณะที่กล่าว หานจิ้นเหนียนก็พาสุนัขรับใช้มาถึงหน้าห้องลี่เฟยในที่สุด
“เอาล่ะ เจ้าไปเฝ้าอยู่ด้านนอกแล้วคอยดูต้นทางเอาไว้ให้ดี!”
หานจิ้นเหนียนกำชับสุนัขรับใช้ ก่อนที่จะเดินไปหยุดหน้าประตูห้องของลี่เฟย
เมื่อสุนัขรับใช้จากไปดูต้นทางด้านนอก หานจิ้นเหนียนก็แทบรอเปิดประตูห้องของลี่ไหวไม่ไหว!
แม้ประตูห้องของลี่เฟยจะลงกลอนทั้งลั่นดาลไว้แน่นหนา แต่ด้วยพลังของหานจิ้นเหนียนก็นับว่าไร้ประโยชน์!
แอ๊ด….
ประตูถูกเปิดออก และแม้เสียงมันจะแผ่วเบาเพียงใด หากแต่ยังดังพอที่จะปลุกลี่เฟยจากภวังค์ ทำให้นางตื่นตัวทันที
“เป็นเจ้า!”
หลังจากเห็นหานจิ้นเหนียนเปิดประตูแล้วเดินเข้ามาในห้อง สีหน้าลี่เฟยก็เปลี่ยนเป็นมีโทสะไม่น้อย “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
“แม่นางน้อยแสนงาม พี่มาทำอันใด…เจ้ามิรู้จริงๆหรือ?”
