หานจิ้นเหนียนค่อยๆปิดประตูลั่นดาล แล้วหันกลับมากล่าวกับลี่เฟยด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
“ไสหัวไป!”
ลี่เฟยตะคอกไล่ “หากเจ้าไม่ไปข้าจะเรียกหาอาวุโสชิงหนู!”
“ชิงหนู? ข้ากลัวว่าชิงหนูคงกลับมาที่นี่มิได้อีกพักใหญ่…อย่าได้คิดพึ่งนางเลย”
หานจิ้นเหนียนหัวเราะออกมา ก่อนที่จะค่อยๆก้าวเดินมาหาลี่เฟยช้าๆ
ลี่เฟยย่อมรู้ดีมาโดยตลอดว่าในหัวของหานจิ้นเหนียนมันคิดเรื่องอุบาทว์อะไร สีหน้าจึงซีดลง…หากแต่นางเตรียมใจไว้แล้ว ว่าต่อให้นางต้องตายนางก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้เดียรัจฉานผู้นี้ก่อการสำเร็จ!
อย่างไรก็ตามพอคิดถึงลูกน้อย ในใจก็อดไม่ได้ที่จะปวดแปลบขึ้นมา
“ลูกแม่ หากแม่มิอยู่ดูแลเจ้าเติบโต ขอเจ้าอย่าได้ตำหนิแม่…”
ในหัวลี่เฟยคิดถึงเรื่องฆ่าตัวตายขึ้นมา เพราะต่อให้นางตายนางก็ไม่มีวันยอมให้หานจิ้นเหนียนสมหวัง
อย่างไรก็ตามตอนนี้เองพลันมีเสียงหนึ่งดังเข้าหูลี่เฟย “แม่นาง ท่านคือลี่เฟยคู่หมั้นของต้วนหลิงเทียนใช่หรือไม่?”
เสียงที่ส่งตรงถึงหูนี้เห็นได้ชัดว่ามาจากร่างชายชราที่อยู่ๆ ก็ผุดโผล่ขึ้นมาจากอากาศว่างเปล่าในห้อง ยังอยู่ด้านหลังของหานจิ้นเหนียนโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย!
ชายชรามาในชุดคลุมสีเทา ร่างกายผ่ายผอมนัก ในมือข้างหนึ่งถือไว้ด้วยไม้เท้าประหลาด…
