วาจาต้วนหรูเฟิงยังคงเย็นเยียบ และไม่คิดเปลี่ยนใจ
แถมตั้งแต่ต้นจนจบคล้ายไม่ได้แปลกใจอะไรที่ตี้ชานปฏิเสธ
“จ้าวตำหนักต้วน ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย…”
ตี้ชานกล่าวออกเสียงเข้ม
“ทำให้เจ้าลำบากใจ?”
ต้วนหรูเฟิงยกยิ้มแสยะกล่าวเย้ยออกมาทันที “ตี้ชาน นี่เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า…ข้าต้วนหรูเฟิงมาหาเรื่องเผ่าพันธุ์มังกรโดยไร้เหตุผลหรือไร? หากเผ่าพันธุ์มังกรของเจ้าไม่มาล้ำเส้นข้าก่อน ต่อให้เจ้าเชิญ ข้าก็ไม่มีวันเข้ามาเหยียบหลุมอาจมนี่!”
หลุมอาจม!!
หากวาจาเปรียบเทียบถิ่นที่อยู่ของเผ่าพันธุ์มังกรเป็นหลุมอาจมนี่แพร่ออกไป เกรงว่าทั้งดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าคงได้สะเทือนกันบ้าง…
ทันทีที่ต้วนหรูเฟิงกล่าวเปรียบเทียบแบบนี้ออกมา เฉวี่ยฉานและอาวุโสทั้งหลายต่างหน้าแดงก่ำไปด้วยโทสะ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าหืออือส่งเสียงอะไร!
พวกมันรู้ดีว่าจ้าวตำหนักเมฆาครามกำลังมีน้ำโห
ตอนนี้หากใครกล้าหืออือออกไป ไม่ใช่รนหาที่ตายรึไง?
พวกมันไม่ใช่ตัวโง่งม!
“จ้าวตำหนักต้วน ข้ายอมรับว่าครั้งนี้เป็นเผ่าพันธุ์มังกรของพวกเราผิดต่อท่าน…ทว่านอกเหนือจากสองเงื่อนไขนี้ มิว่าอันใดข้าล้วนยินยอมท่านทุกอย่าง”
ตี้ชานกล่าวออกมาอย่างทอดถอนใจ
ในใจยังเต็มไปด้วยความปวดปร่าขื่นขมนัก
หากมันเป็นคนที่ได้เข้าไปในสระชำระมังกรเมื่อ 5,000 ปีที่แล้ว ไหนเลยจะเกิดเรื่องแบบนี้ได้?