ตี้ชานมองถามต้วนหลิงเทียนอย่างใจเย็น คล้ายอารมณ์ของมันไม่ได้ขุ่นมัวแม้แต่น้อยที่ต้วนหรูเฟิงเกือบฆ่าตี้จิ่วตาย
“ตี้ชาน…จะเป็นอย่างไรหากมีคนคิดฆ่าบุตรชายคนเดียวของเจ้า?”
ต้วนหรูเฟิงหัวเราะประชดออกมาเบาๆ
“หืม!?”
ได้ยินคำนี้ของต้วนหรูเฟิง ตี้ชานอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เพราะมันพึ่งมาจึงไม่ทราบว่าอะไรเป็นอะไร
จังหวะนี้มันอดไม่ได้ที่จะหันมองไปยังตี้จิ่ว
“ลูกชายของจ้าวตำหนักต้วน…คือต้วนหลิงเทียน”
ตี้จิ่วรู้สึกโชคดีนักที่รอดตายมาได้ ตอนนี้ใบหน้ามันผ่อนคลายลงไม่น้อยเมื่อเห็นตี้ชานและเหล่าอาวุโสมารวมตัวกัน แต่อย่างไรเสียยามตอบคำถามตี้ชาน น้ำเสียงสีหน้ามันก็เผยความขื่นขมไม่น้อย
ถึงแม้ว่ามันไม่อาจสลายความแค้นที่มีต่อต้วนหลิงเทียนได้ แต่พอรู้ว่าบิดาของต้วนหลิงเทียนคือต้วนหรูเฟิงผู้เป็นถึงจ้าวตำหนักเมฆาคราม มันก็รู้ดีว่ามันไม่อาจตอแยตำหนักเมฆาครามได้! เพราะนั่นแทบไม่ต่างอะไรกับตั๊กแตนคิดหยุดรถม้า!!
“ต้วนหลิงเทียน?”
ได้ยินคำตอบของตี้จิ่ว ตี้ชานอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วยู่ย่น
แน่นอนว่านามนี้ไม่ใช่นามแปลกหูสำหรับมันแต่อย่างไร เพราะนี่คือนามของคนที่ตี้จิ่วขอแรงมันให้ช่วยออกตามหา เพราะนั่นคือผู้ที่น่าจะเป็นฆาตกรฆ่าตี้ยง!
มันเองก็คิดไม่ถึงจริงๆว่าชายหนุ่มจากทวีปมนุษย์ที่ฆ่าบุตรชายตี้จิ่ว จะเป็นบุตรชายของต้วนหรูเฟิงผู้เป็นจ้าวตำหนักเมฆาครามไปได้!
