ตระกูลราชวงศ์ใจเหี้ยม
“ไม่คิดเลยว่าที่แท้คุณชายรองก็รู้จักอาคมมารด้วย! ดูท่าแล้วคุณชายรองเองก็รู้ดีใช่หรือไม่…ว่าอาคมมารนั่นมันมาจากที่ไหน?”
หลังได้ยินคำของซือถูจั๋ว ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวออกมาเสียงดังฟังชัด
เขาไม่คิดจะส่งเสียงผ่านปราณแท้อะไร!
ได้ฟังคำของต้วนหลิงเทียน ด้านซือถูโฮ่วยิ่งมาก็ยิ่งชักสีหน้าดุร้าย มันมองซือถูจั๋วเขม็งคล้ายดูว่าจะปฏิเสธอะไรหรือไม่
“นี่ท่านกล่าวถึงเรื่องอันใดกัน อาคมมารมันคืออะไรหรือข้ามิเห็นเคยได้ยินมาก่อน?”
ซือถูจั๋วไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะกล้ากล่าวโพล่งออกมาแบบนี้ พาลให้มันมีโมโหนัก! หากแต่ก็ไม่กล้าจะตอบรับอะไร เพียงตีหน้าเซ่อไม่รู้ประสาออกไปแทน!
“เห? คุณชายรองไม่รู้จักอาคมมารงั้นเหรอ แปลกจัง…เมื่อครู่เจ้ายังกล่าวเรื่องอาคมมาร ทั้งให้ข้าวางมือจากการรักษาคุณชายใหญ่อยู่เลย นี่ข้าฟังอะไรผิดไปเองงั้นเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนหัวเราะทั้งยกนิ้วก้อยขึ้นมาแคะหูเล่นเบาๆ
“อย่าได้ใส่ร้ายป้ายสีข้า!”
ด้วยสัมผัสถึงสายตาคมกล้าที่จับจ้องมองมาของซือถูโฮ่ว สีหน้าซือถูจั๋วจึงมืดคล้ำดำลงทันใด ยังถลึงตามองต้วนหลิงเทียนด้วยความขุ่นขึ้ง “ที่แท้เจ้าเป็นใครกันแน่ถึงได้กล้าใส่ร้ายป้ายสีข้าแบบนี้! กล้าดีอย่างไรมายุยงให้ข้ากับพี่ใหญ่เกิดความร้าวฉาน!”
“ใส่ร้าย?”
