“คุณชายซือถูกล่าวถูกแล้ว พวกเราไม่อาจวู่วาม…หากท่านคิดจะไปจับซือถูจั๋วที่ว่าจริง เรื่องนี้ต้องคิดให้มาก”
สุดท้ายต้วนหลิงเทียนก็กล่าวออกมา
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าซือถูจั๋วเป็นใคร แต่จากท่าทีของซือถูหังและซือถูโฮ่ว เห็นชัดว่าซือถูจั๋วต้องมีความเกี่ยวข้องกับซือถูหังในฐานะคู่แข่งหรืออะไรสักอย่าง
“คุณชายท่านนี้กล่าวถูกแล้ว…”
ซือถูหังพยักหน้าเห็นด้วยกับต้วนหลิงเทียน มันพยายามกระเสือกกระสนลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างยากลำบาก ค่อยประสานมือโค้งคารวะต้วนหลิงเทียนด้วยความขอบคุณ “ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่ช่วยเหลือข้า…หาไม่แล้วน่ากลัวว่าตัวข้าคงมิอาจอยู่พ้นเกินสิ้นเดือน…”
ถึงแม้ชายหนุ่มในชุดสีม่วงเบื้องหน้าจะยังไม่ทันรักษามันให้หายดี แต่อาการของมันก็ดีขึ้นทันตาเห็นราวปาฏิหาริย์ ยังเปลี่ยนคำเรียกหาด้วยความยกย่องเลื่อมไส
“คุณชายใหญ่ซือถูเกรงใจไปแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มบางๆ
“ข้าขอทราบนามสูงส่งของท่านปรมาจารย์ได้หรือไม่?”
ซือถูหังกล่าวถามด้วยความสุภาพ
“ต้วนหลิงเทียน”
ภายใต้สายตาที่จับจ้องมองมาด้วยความสนใจบองซือถูหังกับซือถูโฮ่ว ต้วนหลิงเทียนยิ้มบางๆกล่าวตอบ
จนถึงตอนนี้ยิ่งมองเขายิ่งประทับใจในตัวคุณชายใหญ่ผู้นี้นัก
