ด้วยประสบการณ์ 2 ช่วงชีวิต สายตาในการดูคนของเขาไม่ใช่ต่ำทราม เพียงเห็นกริยาและการกระทำของอีกฝ่าย เขาก็รู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่คนรวยรุ่นที่ 2 จำพวกนายน้อยอวดดีนิยมวางอำนาจบาตรใหญ่ หากแต่เป็นสุภาพบุรุษและวิญญูชนอันเที่ยงแท้คนหนึ่ง
“เป็นปรมาจารย์ต้วนนี่เอง”
อย่างไรก็ตามอาการของซือถูหังก็ไม่ใช่ว่าจะฟื้นฟูดีขึ้นมากมายอะไร หลังยืนได้ไม่นานร่างมันก็ทรุดลงไปนั่งบนเตียงอีกครั้ง
“เสี่ยวหังเจ้าพักผ่อนก่อนเถอะ”
เห็นดังนั้น ซือถูเร่งวูบร่างมาประคองให้อีกฝ่ายนอนลงทันที
“อา”
ซือถูหังเชื่อฟังคำ ก่อนที่จะยิ้มให้ต้วนหลิงเทียนด้วยความขอบคุณอีกครั้ง สองตาปิดลงพักผ่อน…
ขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็รู้งาน เมื่อเห็นซือถูโฮ่วเดินออกไป เขาก็เดินตามไปเพื่อให้ซือถูหังได้พักผ่อนดีๆ
“ปรมาจารย์ต้วนข้าต้องขออภัยกริยาไม่เหมาะสมและความหยาบคายที่ตัวข้ากระทำลงไปก่อนหน้านี้ด้วย…”
ทันทีที่ออกมาจากห้องของซือถูหัง ซือถูโฮ่วก็ประสานมือกล่าวขอขมาต้วนหลิงเทียนออกมาด้วยแววตาสำนึกผิดและเสียใจ เห็นได้ชัดว่ามันกล่าวถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ลอบสั่งให้ผู้ดูแลฝูทดสอบต้วนหลิงเทียน
“อาวุโสโฮ่วอย่าได้คิดมากไป ข้าเข้าใจดีว่าท่านเป็นห่วงคุณชายใหญ่มากเพียงใด”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
หลังจากได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน ซือถูโฮ่วพลันยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ทั้งเร่งถามออกมาด้วยความสนใจทันที “ปรมาจารย์ต้วน ท่านใช่ยอดฝีมือในรายนามนภาหรือไม่?”
