ตั้งแต่ตอนแรกที่เห็นอีกฝ่ายกระทั่งสยบผู้ดูแลฝู มาตอนนี้ต้วนหลิงเทียนกลับยิ้มด้วยความมั่นใจแม้จะเห็นอาการป่วยของซือถูหัง…ทำให้ซือถูโฮ่วยิ่งมายิ่งมองชายหนุ่มชุดม่วงผู้นี้ไม่ออก ถึงแม้พลังฝีมือของอีกฝ่ายจะไม่ใช่ขอบเขตเซียนหากแต่กลับเต็มไปด้วยความลึกลับ…
“เจ้ามีหนทางแล้วหรือ?”
สูดลมหายใจเข้าลึกๆเฮือกหนึ่ง ซือถูโฮ่วพลันกล่าวถามออกมาเสียงเข้ม
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนยังคงไม่สนใจซือถูโฮ่ว เพียงเอื้อมมือขวาออกไป แล้วใช้นิ้วโป้งกดลงไปยังปานรูปแมงมุมดำที่หว่างคิ้วของซือถูหัง
พริบตาต่อมาก็เห็นได้ชัดว่าปานรูปแมงมุมดังกล่าวมันจางลงไปเล็กน้อย!
ถึงแม้ว่ามันจะจางลงแค่เพียงเล็กน้อย แต่ซือถูโฮ่วที่จับจ้องมองทุกการกระทำของต้วนหลิงเทียนอย่างไม่วางตาย่อมแลเห็นได้ชัดเจน!
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนไม่จำเป็นต้องตอบ มันก็ได้รับคำตอบที่ต้องการแล้ว รอยยิ้มพลันคลี่กางออกมาบนใบหน้าทันที ยังเป็นรอยยิ้มยินดีที่มาจากก้นบึ้งของใจ!
“อา…”
เมื่อต้วนหลิงเทียนถอนมือออกมา ซือถูหังก็ตื่นขึ้นมาทันที สีหน้ายังแลดูดีขึ้นเล็กน้อย
“เกิดอันใดขึ้นกัน…ไฉนตอนนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นแบบนี้?”
ซือถูหังกล่าวออกด้วยความแปลกใจ
ครู่ต่อมาคล้ายมันนึกอะไรออก เร่งหันไปมองต้วนหลิงเทียนด้วยความตกตะลึงทันที “เป็น…ฝีมือท่าน?”
“แล้วยังจะมีใครได้ล่ะ?”
