ต้วนหลิงเทียนรู้ดีว่าตอนนี้ซือถูหังคิดอะไรอยู่ เขากล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มบางๆ “ข้าพอจะรู้แล้วว่าเจ้าโดนอะไรมา…แถมไม่ใช่เรื่องยากที่จะช่วยเจ้าสลาย อาคมมาร ที่เจ้าโดน.. แต่เจ้าต้องเตรียมวัตถุดิบบางอย่างให้ข้า สำหรับตระกูลซือถูแล้วคงหาพวกมันได้ไม่ยาก”
เพียงวาจาครึ่งประโยคแรกของต้วนหลิงเทียนซือถูหังก็อื้ออึงไปแล้ว แทบไม่ได้ฟังท้ายๆเลย
ถึงแม้มันจะยังไม่รู้ว่า ‘อาคมมาร’ คืออะไร แต่มันมั่นใจว่าสมควรเป็นอะไรที่ทำให้มันกลับกลายเป็นแบบนี้
ทว่าเรื่องที่สำคัญที่สุดคือ ชายหนุ่มชุดม่วงเบื้องหน้ากลับบอกว่าสามารถรักษามันได้?!
นี่มัน…
จังหวะนี้ซือถูหังรู้สึกเสมือนกำลังจะได้หลุดพ้นออกจากขุมนรกขึ้นสู่สวรรค์!
ต้องทราบด้วยว่าความทรมานเจียนตายได้เคี่ยวกรำจิตใจมันจนอ่อนล้า และไม่เหลือความหวังอะไรแล้ว
อย่างไรก็ตามมันกลับไม่คิดไม่ฝันเลย ว่าขนาดปรมาจารยเซียนหลอมโอสถระดับ 4 และปรมาจารย์จารึกเซียนระดับ 4 ดาวมากมายล้วนจนปัญญาและกล่าวบอกว่ามันอาจอยู่ได้ไม่พ้นสิ้นเดือนนี้! ทว่าชายหนุ่มผู้นี้กลับสามารถมอบแสงแห่งความหวังให้มัน!!
อรุณรุ่งแห่งความหวังนี้ สลายหมอกควันมืดมัวในใจมันทันใด!
ใครจะอยากตายหากสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้?
นับประสาอะไรกับอยู่ในสภาพไม่ยินยอม!
“เจ้าหนุ่ม…อาคมมารคืออันใดหรือ”
ตอนนี้เองซือถูโฮ่วที่อยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกมา
