“อาคมมารมันก็เป็นอาคมเซียนประเภทหนึ่ง…แต่ไม่เหมือนอาคมเซียนทั่วไป มันเป็นอาคมเซียนที่จารึกขึ้นมาเพื่อส่งผลร้ายต่อผู้อื่น…นอกจากนี้มันยังเป็นอาคมเซียนประเภทใช้ได้ครั้งเดียวแล้วหายไป คล้ายๆกับยันต์เต๋า”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกตามตรง
“มีอาคมเซียนพรรค์นี้อยู่ด้วย!?”
ซือถูโฮ่วอดไม่ได้ที่จะตกใจเมื่อได้ยิน “ข้าพึ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก!”
“แล้วไฉนเสี่ยวหังถึงได้โดนอาคมมารนี้เล่า!?”
ซือถือโฮ่วเร่งกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย
“อาคมมารในเมื่อมันเป็นอาคมเซียนประเภทหนึ่ง เช่นนั้นมันก็ต้องมีการจารึก…โดยมากแล้วมันจะถูกจารึกไว้ในศาสตราหรือสิ่งของที่ต้องใช้ อีกทั้งยังสามารถผสานเข้ากับอาคมเซียนทั่วไปได้อย่างไร้ร่องรอย ยากที่คนทั่วไปจะสังเกตเห็น เมื่อมีคนสัมผัสกับศาสตราเซียนที่จารึกอาคมมารเอาไว้ เมื่อเปิดใช้อาคมเซียนในศาสตราดังกล่าวก็จะกระตุ้นอาคมมารให้ทำงาน และมันจะเริ่มแทรกซึมทำร้ายตัวผู้ใช้ทันที”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกชัดถ้อยชัดคำ
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขารู้จากหยกบันทึกข้อมูลที่มีเคล็ดวิชาจารึกพิสดาร
อย่างไรก็ตามข้อมูลที่บันทึกไว้ในแผ่นหยกมีเพียงข้อมูลและวิธีทำลายอาคมมารเท่านั้น ไม่มีวิธีจารึกอาคมมารแต่อย่างใด
นอกจากนั้นอาคมมารที่ถูกบันทึกไว้ในหยกดังกล่าวก็เป็นอาคมมารเบื้องต้น แม้จะมีมากมายหลายอาคมหากแต่ก็นับเป็นอาคมมารทั่วๆไป
