อาคมมารแมงมุมหยินที่ซือถูโหวโดนนั้นเป็นอาคมมารแมงมุมหยินระดับ 2 ดาว ซึ่งถือว่าไม่ได้ร้ายกาจและซับซ้อนอะไรมากมาย
“ศาสตราเซียน?”
ได้ยินวาจานี้ของต้วนหลิงเทียน ซือถูโฮ่วกับซือถูหังหันหน้ามามองสบตากันทันที และต่างเห็นถึงแววตาเหลือเชื่อของกันและกัน
“ข้าได้ยินมาว่า คุณชายซือถูเป็นแบบนี้หลังจากได้รับศาสตราเซียนพระราชทาน?”
ต้วนหลิงเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งค่อยกล่าวถามออกไป
ซือถูโฮ่วเงียบไปทันใด
“ไม่มีทางเป็นท่านลุงไปได้!”
ซือถูหังส่ายหัวไปมา กล่าวออกด้วยความมั่นใจถึงที่สุด
ท่านลุงที่มันกล่าวนั้น แน่นอนว่าคือฮ่องเต้ฝูเฟิง!
“เจ้าเอาศาสตราเซียนนั่นออกมาให้ข้าดูหน่อยได้ไหม?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามซือถูหัง
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะยังรักษามันไม่หาย แต่ก็เป็นเรื่องจริงที่อาการของมันดีขึ้นทันตาเห็น ซือถูหังจึงไม่คิดปฏิเสธ ทั้งยังมองต้วนหลิงเทียนเสมือนฟางเส้นสุดท้ายของมัน รีบให้ความร่วมมือแต่โดยดี
“นี่ท่าน”
ยกมือขึ้นเบาๆ ปรากฏหอกยาว 7 ฉื่อจากความว่าง ยื่นส่งให้ต้วนหลิงเทียน
เมื่อรับหอกดังกล่าวมาต้วนหลิงเทียนก็สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของวัตถุดิบที่ใช้หลอมหอกเล่มนี้ทันที
ตัวหอกมีไอเย็นเสียดกระดูกนัก เพียงจับก็รู้สึกเสมือนถูกไอเย็นชำแรก
หากแต่ต้วนหลิงเทียนไม่ได้สนใจอะไร สองตาเขาสังเกตเห็นอาคมเซียน 3 อาคมที่จารึกไว้บนด้ามหอกทันที
