ไม่ต้องกล่าวถึงพวกมันและเหล่าลิ่วล้อด้วยซ้ำ ลำพังหัวหน้าพวกมันอย่างเติ้งเหล่าซัน ก็ยังห่างอีกไกลกว่าจะบรรลุสู่เซียนขั้นเชี่ยวชาญ เป็นแค่สู่เซียนขั้นกลางธรรมดาๆเท่านั้น!
กระทั่งหัวหน้าพวกมันยามพบเจอสู่เซียนขั้นยิ่งใหญ่ยังต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัว เสมือนหลานชายพบพานท่านปู่!
แต่ทว่าพวกมันกลับไล่ตามสู่เซียนขั้นยิ่งใหญ่มาเพราะคิดฆ่าชิงทรัพย์?
ในขณะที่เติ้งเหล่าซันและชายชราทั้ง 2 หน้าเปลี่ยนสีด้วยความตื่นตระหนก กระบี่ทั้งหมื่นเล่มก็คล้ายกลับกลายเป็นดาวตก พวกมันพุ่งจี้เข้าหากลุ่มโจรด้วยความฉับไวเหนือเสียง!
พริบตาร่างโจรร้ายทั้งหลายก็ถูกกระบี่น่ากลัวเสียบทะลวงดวงใจ! ร่างร่วงตกไปเป็นซากเนื้อเลอะเลือนบนพื้นคนแล้วคนเล่า!!
โจรร้ายกลุ่มนี้ที่แข็งแกร่งที่สุดก็แค่สู่เซียนขั้นต้นเท่านั้น ต่อหน้าเขตแดนหมื่นกระบี่ของต้วนหลิงเทียน พวกมันก็ไม่ต่างใดจากปลาบนเขียง…
พริบตานอกจากเติ้งเหล่าซันกับชายชราทั้ง 2 ..สมุนโจรที่เหลือก็ร่วงไปตกตายเป็นซากเนื้อเลอะเลือนหมดสิ้น!
ตอนนี้เองเติ้งเหล่าซันคล้ายพึ่งตอบสนองเรื่องราว เร่งกล่าวออกมาเสียงหลง
“ใต้เท้าผู้ยิ่งใหญ่ ข้าเติ่งเหล่าซันมีตาแต่ไร้แวว ไท่ซานตั้งอยู่เบื้องหน้ากลับมิอาจแลเห็น! ข้าน้อยผิดไปแล้วขอใต้เท้าโปรดเมตตาด้วย!!”
เติ้งเหล่าซันที่หน้าซีดเร่งพุ่งออกมาก้มหัวขอขมาเบื้องหน้าต้วนหลิงเทียนทันที ไม่เหลือทีท่าถือดีอะไรอีก
ในใจมันหวังเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น
