ชายวัยกลางคนเครารกจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสายทอประกายปานมีฟ้าแลบ กล่าวถามออกมาเสียงเข้ม
ขณะเดียวกันไม่ว่าจะกลุ่มโจรที่เหลือหรือคนในหมู่บ้านขุย ก็หันมองตามมัน เบนตามาตกยังร่างต้วนหลิงเทียนอย่างพร้อมเพรียง
หัวหน้าหมู่บ้านอันเป็นชายชราในชุดเขียวก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา
“ข้า…”
ต้วนหลิงเทียนคิดจะบอกว่าเขาไม่ได้เป็นคนของหมู่บ้านขุย ทว่ากลับมีคนพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“หัวหน้าสามเขาเองก็เป็นคนของหมู่บ้านขุยเรา หากแต่มิค่อยได้ออกมาพบเจอผู้คนสักเท่าไหร่”
หัวหน้าหมู่บ้านอันเป็นชายชราชุดเขียวได้รับเสียงผ่านปราณแท้จากชายวัยกลางคนที่ต้วนหลิงเทียนมาถามทางเรียบร้อย เป็นมันที่กล่าวแทรกบอกต่อชายวัยกลางคนเครารก
ตอนนี้เองต้วนหลิงเทียนยังได้ยินเสียงผ่านปราณแท้จากชายชราหัวหน้าหมู่บ้าน “เจ้าหนุ่ม พวกมันมิอาจล้อเล่นด้วยได้ เจ้าเพียงกล่าวบอกว่าเป็นคนของหมู่บ้านขุยเราเถอะ”
ได้ยินคำของชายชราหัวหน้าหมู่บ้าน แม้ต้วนหลิงเทียนจะไม่เห็นพวกโจรกิ๊กก๊อกเหล่านี้อยู่ในสายตา แต่ในใจอดไม่ได้ที่จะตื้นตันขึ้นมา ไม่คิดจะกล่าวตัดคำหัวหน้าหมู่บ้านแต่อย่างไร
เพราะสุดท้ายแล้วหัวหน้าหมู่บ้านนี้ก็หวังดีต่อเขา
“เฒ่าขุย เจ้าคิดจริงๆหรือว่าหัวหน้าสามเช่นข้ามีตาแต่ไร้แวว…เจ้าคิดว่าหมู่บ้านขุยของเจ้าจักมีชายหนุ่มที่มีลักษณะผู้ดีเช่นนี้ได้หรือ?”
ชายวัยกลางคนเครากรกกล่าวเย้ยออกมา
