ได้ยินคำชายวัยกลางคนเครากรก ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านขุยก็ตื่นตระหนกทันที มันไร้คำจะกล่าวหากแต่หันกลับไปจ้องมองต้วนหลิงเทียนให้ละเอียดอีกครั้ง และพบว่าอีกฝ่ายมากสง่าราศี นับว่าโดดเด่นไม่น้อยยามอยู่กลางฝูงชน มิน่าจะใช่คนธรรมดาทั่วไป
“ชายชราขุยข้าจักคิดเสียว่าเมื่อครู่ข้าไม่ได้ยินคำของเจ้าก็แล้วกัน…เช่นนั้นข้าจักกล่าวถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าหนุ่มนั่นมันใช่คนในหมู่บ้านขุยของเจ้าหรือไม่ข้าขอเตือนให้เจ้ากล่าวตอบตามตรง ผลของการโหกข้าเป็นเช่นไรเจ้าสมควรรู้ดี…
ชายวัยกลางคนเครารกกล่าวถามออกมาเสียงเย้ย
จังหวะนี้ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านขุยถึงกับหน้าเสียเหงื่อเย็นเม็ดเขื่องผุดซึมเต็มหน้าผาก มันได้แต่มองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาอับจน
ในเมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว มันก็ได้แต่พยายามส่งสายตาให้ต้วนหลิงเทียนกระทำตามที่มันบอก
ต้วนหลิงเทียนเพียงยิ้มให้กับหัวหน้าหมู่บ้าน และเข้าใจถึงความลำบากใจอีกฝ่ายดี ค่อยหันไปมองกล่าวกับชายวัยกลางคนเครารกด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “สายตาเจ้าไม่เลวนี่ ข้าไม่ใช่คนของหมู่บ้านขุยหรอก แค่ผ่านมาถามทางเท่านั้น”
“ข้าก็ว่าแล้วเชียว ไหนเลยคนของหมู่บ้านขุย จะดูดีมีระดับเช่นเจ้าได้”
ชายวัยกลางคนเคราดกเผยความพึงพอใจออกมาบนใบหน้าราวกับจะบอกว่า ‘เห็นหรือยัง!’ ขณะมองต้วนหลิงเทียน “วันนี้ข้าอารมณ์ดีมิอยากเห็นผู้ใดหลั่งเลือด เจ้าเพียงมอบแหวนมิติมา แล้วก็ไสหัวไปเสีย”
