นั่นเพราะมันพบพานเรื่องราวอันน่ากลัวประการหนึ่ง เถาวัลย์ไม้เลื้อยแห้งๆเหล่านี้ ทันทีที่รัดพันตัวมัน ก็เปล่งพลังสะกดอันน่ากลัว! สามารถระงับพลังปราณแรกกำเนิดของมันได้อย่างหมดจด ไม่อาจรีดเค้นออกมาใช้งานได้แม้แต่หยาดหยด!!
“ปราณแรกกำเนิดของข้าถูกระงับ!”
“สวรรค์! นี่มันเขตแดนอันใดกัน!?”
……
ตอนนี้เองเหล่าอาวุโสขอบเขตเซียนของสำนักจันทร์จรัสแสงก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความเสียขวัญ น้ำเสียงของพวกมันยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด หวาดกลัวจับใจ!
พวกมันจดจำไม่ได้ว่าเนิ่นนานเพียงใดแล้วที่พวกมันไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแบบนี้!
ตอนนี้เองพอเจียงเว่ยและทั้งหมดหันมองกู่มี่อีกครั้ง ในลูกตาก็มีแต่ความหวาดผวา…ถึงแม้พวกมันรู้ดีว่าชายชราร่างผอมสมควรมีพลังฝีมือเหนือกว่าพวกมัน แต่พวกมันก็ไม่คิดเลยว่าจะห่างชั้นปานทารกน้อยกับผู้ใหญ่แบบนี้!
เพียงแค่เปิดใช้เขตแดน ชีวิตของพวกมันทั้งหมดก็ตกอยู่ในกำมือของอีกฝ่ายเสียแล้ว!
“ใต้เท้า ข้ามิเคยได้ยินนามต้วนหลิงเทียนมาก่อนเลยจริงๆ!”
เจียงเว่ยกล่าวออกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ใต้เท้าพวกเรามิได้โกหกท่านจริงๆ…หากท่านไม่เชื่อ ท่านลองไปถามคนอื่นๆในสำนักเราดูเถอะใต้เท้า”
หนึ่งในอาวุโสสำนักจันทร์จรัสแสงกล่าวเสแสร้งออกมา
“มิจำเป็นต้องวุ่นวายถึงเพียงนั้น”
ได้ยินคำตอบเสแสร้งของอาวุโสที่ถูกมัด กู่มีก็กล่าวออกด้วยเสียงแหบแห้ง
ขณะเดียวกันมันก็หันไปมองสบตาเจียงเว่ย
“มองตาข้า!”
