ทันทีที่กล่าวจบคำร่างต้วนหรูเฟิงก็อันตรธานหายไปในอากาศ ในสายตาของเจียงเว่ยและทั้งหมดเสมือนว่าอยู่ดีๆร่างต้วนหรูเฟิงก็หายไปดื้อๆ
ความเร็วนี้ทำให้ทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวจับใจ
อย่างไรก็ตามเมื่อตระหนักได้ว่ากู่มี่กำลังหันมองมาทางพวกมันด้วยสายตาเฉยเมยไร้แยแส พวกมันก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกเร่งกล่าวร่ำร้องออกมาอย่างร้อนรน “ขอใต้เท้าโปรดละเว้นด้วย!”
“พวกเรามีตาหามีแววไม่ ไท่ซานตั้งอยู่เบื้องหน้ามิอาจแลเห็น กลับทำให้นายน้อยจ้าวตำหนักขุ่นขึ้ง! ขอใต้เท้าโปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย พวกเรายังมิได้ทำร้ายอันใดนายน้อยของท่าน!!”
“พวกเรายินดีช่วยเหลือใต้เท้าออกตามหานายน้อย!!”
……
เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าฟันที่เริ่มแผ่ออกมาจากแววตากู่มี่ อาวุโสทั้งหลายแทบจะฉี่ราดรดกางเกงเสียให้ได้ ทั้งหมดร่ำร้องออกมาราวกับเด็กน้อย
ตอนนี้ศักดิ์ศรีของผู้บรรลุขอบเขตเซียนอันใด พวกมันโยนทิ้งไปหมดสิ้นแล้ว
สำหรับพวกมันในโลกนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของพวกมัน
มีชีวิตอยู่เท่านั้นที่สำคัญ
ตายไปก็ไม่เหลืออะไร…
โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่บรรลุขอบเขตเซียนเช่นพวกมัน กว่าที่พวกมันจะฟันฝ่าจนมามีอย่างทุกวันนี้ได้ ต้องผ่านพ้นอะไรมาและเหน็ดเหนื่อยเพียงใด มีแต่พวกมันที่รู้
เช่นนั้นแล้วพวกมันไม่อยากตายจริงๆ
“หนวกหู”
