สิ้นคำไร้แยแส เถาวัลย์ไม้เลื้อยแห้งเหี่ยวที่รัดพันตัวทั้งหมดเอาไว้ก็เปล่งพลังอำนาจบีบรัด ยังมีเถาวัลย์แห้งทยอยกันผุดโผล่จากความว่างเพิ่มเติมพุ่งมารัดพวกมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พริบตาร่างของเจียงเว่ยและอาวุโสขอบเขตเซียนทั้งหลายก็ถูกเถาวัลย์รัดขยี้จนร่างแหลกเหลว อีกทั้งเถาวัลย์ยังดูดกลืนเลือดเนื้อของพวกมัน จนอันตรานหายไปเกลี้ยง…
หลังจากนั้นร่างกู่มี่ก็พุ่งวาบตัดฟ้าติดตามต้วนหรูเฟิงไปทันที
หลังจากที่กู่มี่จากไป เขตแดนทรงกลมดั่งกลมแก้วรัศมี 100 หมี่ ที่ด้านในมืดประหนึ่งอยู่ในราตรีกาลก็สลายหายไป
เถาวัลย์ทั้งหลายก่อนหน้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ส่วนเจียงเว่ยเจ้าสำนักจันทร์จรัสแสง และอาวุโสขอบเขตเซียน ก็เสมือนสาบสูญไปจากโลกหล้าอย่างสมบูรณ์
แน่นอนว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด คนของสำนักจันทร์จรัสแสงไม่มีผู้ใดรู้เห็นเลย
หลังจากนั้นไม่นานผู้คนในสำนักก็พบว่าระดับสูงของสำนักได้หายตัวไปอย่างลึกลับ ตัวเจ้าสำนักเองก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ด้วยไร้ตัวตนในขอบเขตเซียนกุมบังเหียนสำนัก ไม่นานสำนักจันทร์จรัสแสงก็ตกต่ำลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็ไม่มีวันได้หวนคืนสู่ความรุ่งเรืองดั่งครั้งในอดีตได้อีกเลย
แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องราวหลังจากนั้น
…
ที่ชายแดนทางใต้ของประเทศฝูเฟิงพื้นที่ติดกับทะเลทรายอันร้อนระอุ วันนี้ก็ยังมีฝุ่นทรายพัดปลิดปลิวคลุ้งตลบ หอบไอความร้อนแผดเผาสาดมาไม่หน่ายเหมือนเคยดั่งเช่นทุกวัน
